hayat ve müzik

Eva Cassidy – Toprağı Bol Olsun

2007-07-18T12:17:00.000+03:00

Eva’yı ilk kez “Time After Time” cover’ı ile keşfettim. Daha sonrasında youtube daki konser görüntüleri ve hemen hemen her tarzdan yaptığı cover’ları dinleyerek kendimi kaybettim. Dinlediği müzik tarzı ne olursa olsun herkesin dinlemesi gereken bir ses Eva Cassidy.

Beatles, Sting ve ünlü jazz parçaları yaptığı coverlar arasında. Ve hepsini de bambaşka bir şekilde yorumlamış Eva. İnanın bana dinlediğiniz zaman kayıtsız kalamayacaksınız.

Cilt kanserinden kaybettiğimiz Eva’yı çok geç keşfetmiş olmak ise bir talihsizlik. Keşke milyonlarca satsaydı ve bu günleri kendisi de görebilseydi.

Birsen Tezer’in Yanıtı

2007-07-18T12:09:00.001+03:00

Aylar önce Birsen Tezer hakkında bir iki satır bir şeyler yazmıştım. Bunlar benim hissettiklerimdi sadece. Birsen Tezer yazı hakkında blog’a bir yorum yazmış. Bu beni oldukça mutlu etti.

Bu satırdan sonra yazdığım her şey bu yorumu yazanın gerçekten Birsen Tezer olduğunu varsayarak yazılmıştır J

Bir insanın özellikle bir sanatçının takdir edilmesinin hazzını bildiğim için bu yazı beni çok mutlu etti. Birsen Tezer yazımı okumuş yaptığı işe duyduğum beğeniyi görmüş ve umarım mutlu olmuştur. Ben ise bu yorumu hemen görüp cevap veremediğim için biraz üzgünüm yine de buraya yazdığım çoğu şey gibi havada kalmayıp sahibine ulaştığı için ise mutluyum. Kendisine ulaşamasam da belki bir gün tekrar şans eseri blog’a girip denk gelirse diye kendisinden bir albüm beklediğimi söylemek istiyorum.

myspace hadisesi

2007-07-18T12:06:00.000+03:00

http://www.myspace.com/tuncdemirtas

ilgilenen varsa böyle bir sitede yaklaşık 40 a varan şarkılarımdan bir kaç örnek bulabilirsiniz.

Uzun süre vokalist problemi yaşadıktan sonra kendim söylemeye karar verdim.

Bu nedenle çevreye verdiğim rahatsızlıktan dolayı özür dilerim.

Allah bana da bir vokalist nasip eyle yarabbi!!!

Artık Tansaş’tan alışveriş yapmıyorum.

2007-07-18T11:13:00.001+03:00

Sabah 8:50 Kadıköy-Akmar’ın yanındaki Tansaş’a gittim. Kapısı ardına kadar açık ışıklar felan cayır cayır yanıyor. Girdim kapıdan bir tane sandviç alacağım. Bir sürü görevli var hepsi girdiğimi gördü içeri. Gittim reyona aldım sandviçi sonra market müdürü –sanırım- geldi. Dedi ki kapalıyız. Madem kapalısınız kapı niye ardına kadar açık dedim. Mal taşıyoruz dedi. İyi güzel mal taşıyorsunuz da mallık yapmanın ne lüzumu var sevgili Tansaş?

Kapı ardına kadar açık ondan sonra kapıda çalışma saatlerini yazan bir tabela yok. Neyse işte beni dışarı çıkardı adam ben de çıktım vapura yetişecektim zaten fazla carlayamadım. Bir de Müdür Bey çok nazikti onun hatrına yani.

Sonuç olarak Tansaş’da alışveriş yapmayacağım yerler listesine girdi. Bu gidişle hiç bir yerden alışveriş yapamaz duruma geleceğim. BİM var henüz bir yamuğunu görmediğim. Acaba oyumu da BİM’e yakın çevrelerin partisine mi versem? Belki de rejim tehlikesi vb herşeyin kaynağı aynı siyasi görüşü paylaşan insanların normalde birbirlerinden nefret eden birbirlerinizi kazıklamak için fırsat kollayan insanlar olmasıdır. Kesinlikle insanlar arasındaki en büyük ortak kesişim noktası din olmalı. Bu nedenle siyasete din’i alet eden kişiler başarılı oluyor.

Nerden nereye di mi? öyle işte...

Yaygara Koparın!

2007-07-18T10:43:00.000+03:00

Yaw kardeşim üşeniyorum yazmaya diyorum ama bu ülke rahat durmuyor ki ben de yazmadan durayım! Bugün Radikal Gazetesinde okuduğum bir haberle yine sinirden gözlerim döndü. OKS’de ki diploma notu skandalını hepimiz biliyoruz. Klasik bir Türkiye gerçeği ama Sayın??? Bakan’ın çıkıpta “okyanusta bir damla” demesi beni acayip sinirlendirdi. Üstüne bir de bugüne kadar hep takdir getiren başarılı kızlarının sınavda başarılı olamaması nedeniyle diploma notunu düzeltmek için okula giden annesine okul müdürünün fırça atması tuz biber oldu. Çok sayın okul müdürü kardeşim sen kim oluyorsun da bir anneye çocuğunun haklı olduğu bir konuda seni okumuş adam sanıp sana gelmesi yüzünden bağırıp çağırıyorsun. Sen bir de yeni nesiller yetiştiren bir eğitim kurumunun üst düzey yöneticisi olacaksın. Kendini o insandan hangi vasıflarınla üstün görüyorsun da böyle bir şeye cüret ediyorsun. Kızcağızın diploma notu -nasıl bir yanlışlıksa- 4.88 yerine 2.63 girilmiş. Bu puanın düzeltilmesi ile 64.000 kişinin önüne geçmiş Damla. Şimdi bu çok sayın müdürün ya da Bakan Çelik’in çocuğunun başına aynı olay gelse kim bilir ne “yaygaralar kopardı”. Müdür Bey 1 puan için yaygara koparmayın demiş. Sıralama 1 puanla 64.000 kişi oynuyorsa nasıl bir puanmış kardeşim bu!

Neyse ben bunları yazıyorum kendi kendime tatmin oluyorum. Bu zihniyeti değiştirmem mümkün değil tabiki. Damla kardeşim düz liseye gitmek zorunda kalacakken Anadolu Lisesine girmeye hak kazanmış. TED’de kendisine bu yazıyı görüp zor durumda olduğu için burs vermiş. İyi bari en azından az da olsa gençlerimizi düşünen kurumlar var. Düz liseye gitmek zorunda kalmış deyimini kullanıyorum çünkü ben düz liseye gitmek zorunda kaldım. Yaşım 28 olmasına rağmen –yani modern Türkiye’de genç olmama rağmen- okuğum okullarda dayakta yedim, haksızlığa da uğradım. Hepsi için söylemiyorum ama bu ezberci eğitime hizmet eden salla başı al maaşı öğretmenlerin hepsini ve bağlı oldukları kurumların atılllığını ilkokuldan lisansüstü öğrenciliğim sırasında profesyonel bir öğrenci olarak (J) yaşadım. Öğrenim hayatım boyunca gördüğüm idealist ve öğrencilerine gerçekten bir şeyler öğretmeye çalışan öğretmen sayısı 5’i geçmez ki bu tanıdığım öğretmenlerin sayısı göz önüne alındığında çok küçük bir rakam.

Özetle;

1-Kardeşim hakkınızı aramak için yaygara koparmanız gerekiyorsa koparın!

2-Bu zihniyetteki adamlar benim karşıma çıkacak resimdeki soba borusuyla döverim hiç çekinmem.

İşin en acı tarafı ise zorluklar içinde okumaya çalışan Damla kardeşimizin bu haberinin altında bir kaç kalbur üstü bölümünün dışında zengin ailelerimizin tembel çocuklarını para karşılığı zorla okutmaya çalışan özel üniversite reklamının olmasıydı.

Kara göründü!

2007-06-13T14:30:00.000+03:00

Uzun zamandir yazmadigimin farkindayim ama yazmaya üşeniyorum. Neyse direk olaya girmek gerekirse -gerekti ki yazıyorum- artık bu İstanbul denen saçma şehirden ve insanlarından kurtuluyorum. Ufukta bir tanecik memleketim Antalya göründü. Bir terslik çıkmazsa en geç Temmuz sonu oraya yerleşiyorum. Bu saatten sonra terslik çıkamaz ev bile tuttum.

satılık amfi

2007-05-10T23:09:00.000+03:00

Bu hafta Rock N Roll çalmadık çok mutluyum

2007-02-19T16:03:00.000+02:00

Muahahah....

Birsen Tezer Hanımefendi

2007-02-19T16:01:00.000+02:00

Her sabah işe giderken ve hatta her akşam işten dönerken bir şarkı var ki en az 3-4 kere dinliyorum. Anlatılması zor bir his yaratıyor üstümde. İstanbul’a daha fazla dayanma gücü veriyor. Birsen Tezer hanımefendinin “Bülent Ortaçgil – Çığlık Çığlığa” yorumu bende bu etkileri yaratıyor. O nasıl bir söyleyiş tarzıdır, nasıl bir yorum nasıl bir telafuzdur anlayamıyorum. Ağzından çıkan her kelime şıkır şıkır duyuluyor. Her hece her fısıltı insanı başka diyarlara sürüklüyor.

Ama bu şarkıda Birsen Tezer hanımefendinin bir-iki imza koyduğu nokta var ki söylemeden geçemeyeceğim. Birincisi “Nasıl bir yılgınlıktır” derken yılgınlık kelimesinin sonunda ki inilti, hırıltı veya her neyse orası. Bir de 2:49 da “Seni anladığım günden beri” yi söylerken beri nin sonunda az biraz silik h harfi…

Ayrıca yanlış istihbarat olayları olmadıysa bu hanımefendimiz İstiklal Meyhanesinde çıkıyormuş. Gidip görmek dinlemek feyz almak alkışlamak gerekir.

Bardak Nasıl Yıkanır?

2007-02-19T15:57:00.000+02:00

İDO nun Kadıköy – Kabataş motorunda dikkatimi çaycının bardak yıkayışı çekti. Orta boy bir yoğurt kasesinin içine deterjanlı su hazırlayıp koymuş. Kullanılmış çay bardaklarını 6’lı bir şekilde tek eliyle alıyor. Kaseye daldırıp 5-10 sn bekletiyor. Ardından çıkarıp 6 sını birden suyun altına 2 sn kadar tutup duruluyor. Bu kadar pratik bir yıkama tarzını en son askerde görmüştüm. Kim bilir ne tür hastalıklar. Amanın…

Bu aralar motorda TOTO dinliyorum. 1978 – 1995 arası bütün albümleri koydum I-POD’a sıkılmak nedir bilmiyorum. Üşenmeyi bırakıp 600 MB lık zip’i açınca 1995-2006 arası albümlerini de koyacağım. Adamlar çok iyi anasını satayım.

Ibanez AEL20

2007-02-08T15:25:00.000+02:00

tünele gittim. 20 tane felan elektro-akustik gitar denedim. 350-450$ fiyat aralığında adam gibi bir tek bu gitar vardı. Acımadım paraya aldım. Taksitlerini ödeyeceğiz daha. Ben bu gitarı öneriyorum sustain felan yerinde, üstünde tuner var. Bu paraya baktığım takamine, cort, washburn, epiphone ların hepsi karton ve tutkalla yapılmış birer oyuncak. YAMAHA APX500 bulsaydım onu alacaktım ama yoktu.

Ne kadar ekmek o kadar köfte.

Gidip bu Guild veya Martin alamazdık herhalde...

başarılı-başarısız

2007-02-08T15:22:00.000+02:00

Her gün bir sürü insanın çıkardığı karbondioksiti soluyarak işe gidip akşamları da eve dönüyorum. Birkaç sene içinde bir araba alıp bu soluduğum kullanılmış oksijen miktarını azaltmam lazım. Havasız otobüslerde geçen her günüm hayatımdan çokça şey götürüyor. Belki bir gün işler yoluna girer benim için.

Geçen bir denyo ile minibüste tartıştım herifçioğlu para uzatmayı reddedip babanın uşağımı var kalk ver dedi. Böyle salaklarla hala muhatap olduğum için kendimi başarısız bir insan olarak görüyorum. Orospu çocuğun ağzını burnunu birbirine sokmayıp sakin davrandığım için ise kendimi başarılı sayıyorum.

Şimdi görsem döverim…

Akustik Gitar fizibilite çalışması

2007-01-30T15:35:00.000+02:00

Yazmaya üşeniyorum. Bu kadar seyrek yazmamın nedeni de o zaten. Neyse bir akustik gitar alacam bugün yarın. Araştırdım vs baktım bütçeye uygun bir şeyler araştırdım.

Yamaha APX500
Takamine EG260

bu salak gitarlardan birini alacam herhalde. Neyse gidip karpuz gibi ellemek lazım.

Bu arada i-pod daki ses kalitesi hiç bir mp3 player da yok.

Ataktan Eser Kalmıyor!

2006-12-22T11:57:00.000+02:00

Yaptım en sonunda aldım. Çok da isabetli bir karar verdiğimi düşünüyorum. Bir dünya boktan parçam var ama hiç birini adam akıllı kaydetmeyi şu güne kadar başaramadım. Farklı arkadaşlarımda farklı versiyonları yaptım ama kendi kafama göre başında saatlerce oturup şekillendirme fırsatı bulamamıştım. Ha ne mi oldu? Verdim parasını aldım ZOOM MRS 8’i. Artık her şey yoluna girecek. Kendi şarkılarımı kaydedip kendi kendime eğleneceğim zaten bunun için uğraşıyorum müzikle.

Bu arada kazıkçı Türk esnafının da Allah beynine vursun. 800 YTL ye utanmadan sattıkları aleti Londra dan 400 YTL ye almış bulunmaktayım. Buradan kendilerine şerefsizleeeeeer diye bağırmak istiyorum.

Neyse henüz cihaz elime geçmedi. Kuzenin yılbaşı için İstanbul’a gelmesini bekliyoruz. En kısa zamanda kayıt hadisesine gireceğim.

İşin en güzel yanı artık hiçbir davulcuyla muhatap olmama lüksünü bana yaşatacak olması. Ağabeycim orda ki atağı daha sade felan yapalım veya şurda ki crash i iptal edelim yok artık. Ne oldu? Atağı beğenmedim mi basıyorum DELETE’e gereksiz ataktan, zilden eser kalmıyor.

Bu ne güzel bir lüks allahım…

B PLANI devreye sokuldu.

2006-12-21T10:56:00.000+02:00

Bassçısı Ozan'ı askere yollayan B PLANI kendileri ile çalıp grubun boy ve ağırlık ortalamasını yükseltmem için çok ısrar edince (bknz:kuyruklu yalan) gideyim bari çalayım çocuklarla dedim. Bu nedenle bir kaç haftadır gerek bir yandan Beşiktaş maçı izlerken gerek rakı-balık eşliğinde ki yalandan provalarımızın akabinde geçen Cumartesi Shaft seyircisiyle tanışma fırsatı yakaladım. Ben genel trafikleri vs takip etmekle uğraşırken program bitiverdi. Çok keyifliydi. Ama ve fekat bas gitarın monitörden aldığım iğrenç tonu beni derbeder etti. Bu hafta anfi (anfi de anfi olsa) ile ton elde etmeye çalışacağım bakalım ne olacak. Allah sonumuzu hayretsin. Ne diyim!!!

Merak edenler için ekipman aşağıdadır. "Ulan bu ekipmanla ne tonu bekliyon düdük" şeklinde ki yorumlarınıza katılıyorum. Anfi'yle de bu ton olayı istediğim gibi olmazsa daha çok içecem. Alkol ile en azından bana gelen tonu düzelteceğimi ümit ediyorum.

CORT c5Q (bass)
LANEY RB2 (amp)
PUMA AYAKKABI (outlet)
T-SHIRT (cumartesi pazarı)

www.shaftclub.com

Köprüden Atlamak!

2006-12-14T14:43:00.000+02:00

Richie Kotzen abimiz yine yapacağını yapmış ve 2006 tarihli şahane bir albüm daha yapmış. Yapmış da bu albümde bir ilk şarkı var ki boğazı geçerken ya da biraz bunalım triplerindeyken dinlenmemesi gereken güzellikte koyu ve yoğun bir şarkı. Boğazın üstünde sıkışık trafikte dinlerken kapıyı kırıp kendimi boşluğa bırakmak istedim. Böyle kara bir şarkı işte. Neyse zaten bende atlayacak göt yok zaten.

Ayrıca Richie'ye biraz kırgınım herif en iyi rock çı, en iyi cazcı, en iyi vokalist en seksi, en yakışıklı vs. Ulan biraz da bize kalsın biz de en depresif olalım diyoruz herif onun da "en"i olmuş. O değilde bir de bassçı var albümde. Adam tam olması gerektiği gibi bir bassçı ne saçma sapan boşuna kalabalık yapmış ne de çok sade çalmış. Herif -eminim ki virtüöz olmasına rağmen- efendi gibi çalarak, bizim iki hareket kapan bassçılarımızı virtüöz olarak adlandırılmaları için altyapıyı boş bırakmadan başlıca görevi eşlik enstrümanı olan bass gitarlarını yerinde ve zamanında çalmaları gerektiği konusunda ister istemez uyarmış. (Bu cümle fazla devrik oldu ama uğraşamıcam, anlayan anlamıştır)

Bassçı için dediklerimi anlamayanlar 6. nolu parça olan Till You Put Me Down isimli şarkıyı dinleyebilirler.

Albümün adı da Into The Black.

Liman Paşa

2006-12-14T14:36:00.000+02:00

Şu sıralar Liman Von Sanders Paşa'nın anılarını okuyorum. Okuyun okutturun diyebiliyorum sadece.... 1. Dünya savaşı sırasında neler olup bittiğini Osmanlı ordusu için çalışan yabancı birinden dinlemek çok değişik bir tecrübe oluyor. Herşeyin her zaman en iyisini bildiğini sanma gibi bir alışkanlığı olan bizim gibilere (Türk'ün Türk'ten başka dostu yoktur anlayışı) her konuda biraz daha dikkatli ve oldu bitti davranmamayı öğretiyor.

Gerçi bütün bunlar okuyan kişinin bakış açısına da bağlı. Eminim ki bunu da okuyup adam Türk'lerle dalga geçmiş diyenlerde olacaktır. Ama Paşa yazdıklarında her zaman için yabancı bir ülkede görev yaparken karşılaştığı zorluklara sebepler sunarak değinmiş. Neyse işte her koyun kendi bacağından...

Felan

Afili Bişeyler

2006-12-14T14:19:00.000+02:00

Keyfim gelince ufak tefek şeyler yazıyorum bilindiği üzere. Geçen gün eksi sözlük te bir yazı gördüm ve benimle aynı düşünceleri paylaşan insanlar olduğunu gördüğüm için çok sevindim. Hiç bir satırına dokunmadan yazıyı aynen aldım buraya koydum. Olurda bu güzel insan "kardeşim yazımı bana sormadan ne alıyorsun derse" aynen kaldırırız. Eksi sözlük yazarı bir insana ulaşmak oldukça zor olduğu için sormamayı tercih ettim.

Aha da yazı aşağıda ;

ne kadar kassam da bir numarasını göremediğim şarkı ve de klip.
hayır yani nedir bundaki orijinal yan anlayamadım ben. şarkı fazlasıyla sıradan, taksimde alelade bir barın önünden geçerken kulağınıza çalınıp dikkatinizi çekmeyecek herhangi bir şarkı işte. ve hatta katabildiğim tek janr olan "türkçe rock" içinde muadili 50-60 tane şarkı çıkartılabilir gibi geliyor bana.
bu emre aydın beyefendiyse asıl el üstünde tutulan, onun da ne yalan söyleyeyim bir "vay pe"sini çıkartamadım bu şarkıdan. ne gibi üst düzey bir şey yaratmış da elalem geliyor bana "şu şarkıyı dinledin mi?" diye bıdı bıdı yapıyor çözemedim.
hah hani şu durumda tek mantıklı açıklama şu oluyor: klip güzel, şarkıyı kurtarıyor.
evet klip güzel ama "oha lan ilk defa görüyom bu ülkede böyle bişey" diyemeyeceğim. ha siz gelip bana "ne zaman gördün lan?" deseniz, misal veremem. görmemiş de olabilirim, ama görmüş olmaktan dolayı bir haz duymadım.
şebnem hağnım'ı çok sevdiğimden tabii klip bana da sempatik göründü. böyle bir şeyi de bir sinema-tv öğrencisi çekmemiş belli ki. işin görsel yanında bariz bir yaratıcılık var. tutup emre aydın'ı da şebnem dönmez'i de tebrik edemeyeceğim. klibin yönetmeni her kimse ona bravo derim ancak.
şimdi çok "afili" bir canlı müzik tutkunu değilim, ama ülkemin içinde de beni ayağa hoplatan bir yığın enstrüman kullanıcısı oldu. eğerki emre aydın da bu ayarda bir zatsa (ki sanmıyorum) kendini harcamasın efendim herkesin yaptığı şeylerle. değişik bir şeyler yapsın efendim, çekinmesin batıdan özensin, doğudan özensin, özensin de özensin ama sonunda kendini bulsun.
afili yalnızlık denen şarkıdan bir *bok* anlamadım başka deyişle. hatta ben bu bok kelimesini yıldızlar arasına alırken, imajineri dostum bünyamin beni uyardı: "abi sözleri çok güzel ama" diye. bünyamin sezen aksu hayranıdır. çok içlenir böyle sözleri duyunca. beni tınlamıyor ama. ben yalnızlığın "bu kez pek afili yalnızlık" diye anlatılmasında yaratıcı bir yan görmüyorum. hani bana sorsalar "enadırblinkofdıovl abi bu aralar nasıl yalnızlık" diye, aynı cümleyi kurabilirdim pekala.
ben bu şarkı sözlerinde bana düşünecek bir şey bırakılmamış gibi gördüm. neyse o yani. sezen aksu da böyledir zaten işte, onu da sevmem o yüzden. banane emre kardeş senin yalnızlığından, sen bana öyle bir şey diyeceksin ki; bana kendi yalnızlığımı tanımlatacaksın.
onun yerine sor bana madem bu kadar beğenmedin, ne halt etmeye bunca şeyi yazdın manyak mısın diye. çok yalnız bir adamım ben işte emre, o yüzden böyleyim. sen bana bakma, çal oyna yani. ah şu bünyamin de olmasa...

imza: enadırblinkofdıovl

Bunu Yapan İnsan Olamaz!!!

2006-11-15T15:56:00.000+02:00

Dün babylon’da SIFIR KM isimli proje grubu ile Levent Yüksel’i izledim. Zaten beğendiğim bir müzisyen olan bu Levent isimli arkadaşa bu sefer hasta oldum. Adamlar (Volkan Öktem – Ant Şimşek – Levent Yüksel) TOTO olmuşlar anasını satayım. Düzenleme manyağı bu ağabeylerimiz klasik Levent Yüksel şarkılarının yanı sına yer yer Niacin, Dream Theater tadına yaklaşan enstrümantal bestelerine de yer verdiler konserde. Bir şarkıdan diğerine geçerken arada bir kuble Van Halen – Aint Talkin’ Bout Love bile çaldılar. Bunun dışında MFÖ’den Ele Güne Karşı ve Police’den “Message In a Bottle” çok keyifliydi. Levent Yüksel “Message In a Bottle”ı henüz tam söyleyemediğini ve sözlerini çalışmadan kotarabilecek düzeyde İngilizcesi olmadığını belirtti. Buyurun biz yine de çalalım siz söyleyin dedi ama ben dahil çoğu insan sadece nakaratta eşlik edebildi.

Levent Yüksel sahnede 10 kaplan gücünde. Bas gitarı efendi gibi çalıyor pek bi güzel altyapıyı verirken üstüne lead enstrümana kadar giden bir melodik destek sağlıyor. Vokal yapıyor ki hiç sormayın. Adamın sesi bence müezzin kategorisine girmesine rağmen hiç rahatsız etmeyen hatta insana huzur veren bir tizliğe sahip. Kendi sesinin arkasına yine kendi sesini back vokal olarak koyan processoru hayat kurtardı. İlk parçada ben tam bir de back vokal yapan biri olsaydı ne güzel olurmuş derken, Levent’den daha tiz bi ses duydum. Sonra kendisin processor destekli Levent’in klonu olduğunu anladım. Her parçanın ana melodisini farklı efektlerle icra ediyor. Volkan Öktem ile Ant Şimşek’e laf yok zaten. Bütün her şey olması gerektiği gibi. Ufak tefek canlı müzik aksaklıkları olduğunda bakışlarla bile durumu toplayıp daha güzel bir şekilde kotarabiliyorlar. Yani özetle güzel kardeşlerim müzikal yetkinlikleri hat safhada.

Ben geceden çok keyif aldım “Zalim” darbukasız daha bir güzel oluyor canlı canlı. Aşkın Nur Yengi’nin “Ayrılmam” ını çalmadı. Zaten kimin konserine gidersem gideyim benim sevdiğim parçalarını ne rastlantı ise çalmıyorlar. Bir gün TOTO İstanbul’a gelip de Stop Loving You çalmazsa şaşırmam.

Bizim Tüp Geçit’imizi Neden Japon’lar Yapıyor?

2006-10-16T15:54:00.000+03:00

Bilindiği gibi Üsküdar’dan karşı tarafa tüp geçit inşaatı yapılıyor. Peki bu inşaatı neden Japon’lar yapıyor? Uzatmadan hemen cevabını vereceğim. Efendim her şey Üsküdar’ın kazılmaya başlaması ile başladı…Çok sayın İETT şöyle bir uygulama başlattı. E-5’den Üsküdar’a giden otobüslerin Üsküdar’a gitmesini yasakladı. Harem’e son durak inşa etti. İnşa etti derken 10 tane durağı geldi koydu oraya. Plana göre İETT ve halk otobüsleri Harem’e kadar gidecek orda bütün yolcularını yola boşaltacak ve Harem-Üsküdar arasında çalışan ring seferler ile otobüs ve dolmuşlarla Harem’e gelip boşaltılan yolcular taşınacaktı. Ancak plan sizinde düşündüğünüz gibi işlemedi. Çünkü sabahleyin camlara yapışık olarak işlerine gitmeye çalışan insanların sayısı o kadar fazlaydı ki Harem’e bırakılan yolcuları öyle bir iki ring seferle Üsküdar’a taşımak imkansız görünüyordu. İETT hemen (3. gün) bu duruma müdahale etti ve otobüsler tekrar Üsküdar’a gitmeye devam etti. Devam etti etmesine ama gelen otobüslerin üstünde Üsküdar yazmıyordu. 15-20 dakika bekledikten sonra üstünde Harem yazan bir otobüse Üsküdar’a nasıl gideceğiz diye soran yolculara üzerinde Harem yazan otobüslerin Üsküdar’a gittiği söylendi. Kahramanlarımız sadece Türkiye’de olacak bir olayla karşı karşıyaydılar. Üstünde Harem yazan otobüs Üsküdar’a gidiyordu. Tamam Harem’den geçiyor belki ama sonuçta Üsküdar’a gidiyor. Üsküdar’a giden otobüsün üstünde neden Üsküdar yazmaz? Bu sorunun cevabı da İETT’de gizli. İETT veya oraya buraya tüp geçit inşaatı iskelesi vb tabelalar asmasını bilen Ulaştırma Bakanlığı’nın talimatı ile yolcuların Harem’e yakın zamanda taşınacak olan son durak ve deniz yolları iskelelerine şimdiden alışmasını sağlamak için böyle bir uygulama yapıldığı İETT şoförleri tarafından bizlere söylendi. Sonuç olarak üstünde Harem yazan otobüse binerek Üsküdar’a giden otobüslere binmeye alıştık. Alıştık alışmasına ama bu seferde Kız Kulesi’ni biraz geçtikten sonra inşaat olması nedeniyle orada indirilmeye başlandık. Sabahın köründe işlerine yetişmeye çalışan yüzlerce çalışan inşaatın etrafından dolaşarak Vapur iskelesine gitmek zorunda kalıyordu. Ayrıca 1km’ye yakın bu şantiye çevresinden yürüyen yayalar ile taşıtlar aynı yollardan gidiyor zaten otobüsler tarafından yola bırakılan yolculara bir tekmede araç şoförlerinden geliyordu. Geliyordu dediğime bakmayın bu iş hala böyle. Kış kapıda, yağmur çamur başlayacak ve yolcular hala 1km geride bırakılarak yürümeye zorlanacak.

Japonların bu konuyla bağlantısı ise tam burada açığa çıkıyor. Sen ilk önce kendi halkını düşünmezsen sürekli daha iyisini yapmaya çabalamazsan elin Japon’u gelir senin paralarını cebine indirip tüp geçiti yapar. Sende mal gibi izlersin. Oraya bir üst geçit yapalım ya da başka bir çözüm bulalım ki halkımız koca şantiyenin etrafını dolaşmak zorunda kalmasın diye düşünen yok. Kesinlikle bu işle ilgilenen kurum ne ise onda ki görüş şu şekilde “ Ulan biz bu tüp geçiti kendimiz için mi yapıyoruz? Onlar için yapıyoruz. Birazcık yürüyüversinler!” Biz bu kafayla daha çok yürürüz ama bu düşünce tarzına sahip yöneticiler daha ne kadar bu şekilde yürürler onu bilemiyorum.

Emre Kongar – Tarihimizle Yüzleşmek

2006-10-16T15:53:00.000+03:00

Yıldız Teknik’ de okurken bir iki sosyoloji dersine girmiş ve gençliğin verdiği kendini bilmezlik ile “bu ders benim için çok sosyal ve etkileşimli geçiyor” diyerek bir daha gitmemiştim. Bu kitabı okuduğumda ve Prof. Kongar’ ı her görüşümde salaklığımı düşünüp duruyorum. Neyse başlıkta da görüldüğü gibi Prof. Kongar’ ın Tarihimizle Yüzleşmek isimli kitabını okudum son olarak. İnternetteki başıboş yorumlarla birlikte birkaç köşe yazarının kitapla ilgili yorumlarını okudum. Çoğuna katılmamakla beraber kitabın gerçek tarih peşinde koşan meraklılar için bir “tarihe giriş” kitabı seviyesinde olduğunu söylemek isterim. Kitabı eleştirenlerin çoğunun “baştan sağma yazılmış, bu kadarını biz de biliyoruz ya da hanimiş kaynak gösterse, belge gösterse daha iyi olurmuş” şeklinde ki eleştirilerini Prof. Kongar zaten önsözde cevaplıyor. Bir toplumbilim öğrencisi olarak bu kitabı yazmasının amacının, tarihi olaylar arasında bulduğu neden-sonuç ilişkileri ve saptırılmaya çalışılan gerçekleri bizimle paylaşma isteği olduğunu belirtiyor. Askeri darbelerin gerçek nedenlerinin, yakın tarih siyasetçilerimizin davranışları ve ermeni meselesi gibi güncel konulara da değiniyor.

Sonuç olarak kitap ile ilgili söyleyeceğim tek şey, özellikle yakın tarihimizde neler olup bittiğini tam olarak bilmeyen genç neslin okuması gereken bir kitap olduğudur.

Ps: Kitapta çok fazla tekrar cümle var. Okurken bunlar biraz rahatsızlık verse de bir yerden sonra bu tekrarların okuyucunun kafasında bu konuları taze tutmak için bilerek yapıldığına kanaat getirdim. Prof. Kongar’ ın bu konulara merak salıp en ince ayrıntısına kadar araştırmak isteyen okuyucularını da düşünerek verdiği referans kitaplar bir kenara not edilmeli.

Baba ve Piç

2006-10-16T15:52:00.000+03:00

Okuduk ettik ne Türk’ lüğüm aşağılandı ne başka bir şey oldu. Ben dilinden veya edebi değerinden çok anlamam ama okuduğum şeyi anlayabilen biriyim. Kısaca roman’ın olayı şudur. Elif Şafak erkek egemen bir toplumda her türlü kadın tipini serpiştirmiş romanın içine. Biraz milliyetçiliğin dozu konusuna değinmiş ama anlayan için. Ensest bir ilişki koymuş içine, biraz da ermeni bağı katınca olmuş bitmiş. Böyle yazdım diye yanlış anlaşılmasın romana kötü diyor değilim. Roman oldukça akıcı ve başarılı bence. Olay örgüsü felan tamamdır, yani olmuş. Bence tek sorun zaten tahmin edilen ensest ilişki sanki unutulmuş ve sonradan eklenmiş bir yama gibi duruyor. Sanki Elif Şafak “ulan bu ensest olayını yazacaktım sona gelmişim dur şuraya ekleyivereyim.” demiş gibi geldi bana.

Ayıp olan şey; tamamen kurgu olan bir roman içinde bazen bir cin (evet cin) bazense Türk’leri doğru düzgün tanımamış olan kim bilir kaçıncı kuşak Türk nefreti ile büyütülmüş ermeni gençlerin web de konuşurken ağızlarından çıkan “Katil Türk’ler” vb ifadeler yüzünden bir yazarın bu ülkede yargılanmış olmasıdır.

Hayatlarında Fotomaç’tan başka yazılı bir şey okumayan her semtte gördüğümüz mahalle delikanlılarımız da tıpkı romanda ki ermeni gençleri gibi bir nefreti onlara karşı beslemektedir. Ne olup bittiğine dair en ufak bir fikri olmayan ve araştırmayan bu gençler ya aşırı milliyetçi aileleri tarafından bu şekilde yetiştirilmiş ya da sürü psikolojisi ile bu nefreti almışlardır.

Ermeni meselesinde Türkiye’nin yapması gereken tek şey, bu konu her açıldığında tüh kaka deyip insanları yargılamak yerine bu konuya dair konferanslar düzenleyerek her platformda belgeleri ile Ermeni meselesini tartışmaya hazır olduğunu tüm dünyaya göstermektir. Biz konuşmaya çalışanların ağzını kapatıp yaptırımlar uygulama kalkarsak bu konuda ki masumiyetimiz her zaman şüphe altında kalacaktır.

İnsanın Annesinin Kitap Yazması

2006-10-16T15:50:00.000+03:00

Annemin roman’ının çıktığını etrafımda ki herkes biliyor. Şimdi blog umu zevkle takip eden çoğu insandan (günlük ortalama 0.24 kişi düzenli olarak takip ediyor) şu tepkiyi alacağım. “Ulan annen roman yazmış sen daha dilbilgisi kurallarını bilmiyorsun denyo!!!” Evet hakkaten böyle bir doğru söze nasıl karşılık verebilirim? Madem ki karşılık veremiyorum o zaman konuyu değiştireyim.

Hafta sonu birkaç kitap bakayım diye Kadıköy’de Alkım’a girdim. Yeni çıkanları alıp kurcalayıp ulan şunu da almak lazım bunu da okumak lazım deyip deyip kitapların tozunu alıp tekrar yerlerine koyuyordum ki annemin kitabını “yeni çıkanlar” rafında gördüm. Ciddi ciddi o rafta duruyordu. Kitabının bir yanında Emre Kongar diğer yanında Elif Şafak, azıcık altında benim bilmediğim (cahillik işte) nice edebiyatçının kitabı vardı. Çok duygulandım ki duygulanmak kelimesini hayatım boyunca bir iki kez cümle içinde kullanmış fiilini ise 7-8 kez birebir yaşamışlığım vardır.

Günlük ev hengamesi ve rutin işlerini bitirdikten sonra sabahlara kadar bilgisayar başında çalışan annemin ve ona her zaman destek ve yardımcı olan babamın oğlu olduğum için bir kez daha gurur duydum. Çok değişik bir duygu bu, anlatılabilecek bir şey değil! Sadece bir an gaza gelip bir iki şey yazmak istedim buraya… Herhangi bir sivil toplum örgütü, tarikat veya benzeri bir oluşum üyesi ve desteği olmadan bir kitap çıkarabilen, geç de olsa uğraştığı işe sarılıp bir ürün alabilen azimli bir insanın başarısı bu. Ben senelerdir müzikle uğraşıyorum beste yapıyorum, gruplar kurup dağıtıyorum ama kıçı kırık 2 şarkımı kaydedemedim daha. Demek ki bir şeylere gönül vermek gerekiyor sonuca ulaşmak için. O işin uğruna savaşmak çabalamak gerekiyor. Valla bravo diyorum anneme başka bir şey söyleyemiyorum çünkü ne kültürel birikimim ne de hayat tecrübem onun kadar güzel cümleler kurmak için yeterli değil şu an için maalesef.

İnsan Ne Zaman Yaşlanır?

2006-10-16T15:48:00.000+03:00

Üniversitedeyken sabah dediğin saatlerde işyerinden öğle yemeği için çıkıyorsan yaşlandın demektir.

"Aslan Osmanlı" çıktı.

2006-10-10T10:09:00.000+03:00

En küçük çocuğu olan beni de üniversiteye yollama bahanesiyle evden defederek kendine daha fazla zaman ayırmaya başlayan Biricik Annemin tarihi romanı Aslan Osmanlı çıktı. Dedemin esir kampı maceralarından esinlenerek yazılan romanı alanlara şimdiden çok teşekkür :)

İnternetten ve D&R, Alkım vb büyük kitapevlerinden kitabı bulabilirsiniz.

Tanıtım
“İngiliz esir kampında tutsak olan Osmanlı Askeri Aslan’ın yasak aşk öyküsü”

Yaşanmış bir aşk öyküsünün anlatıldığı “Aslan Osmanlı” kitabı raflarda unutulmuş belgeler ışığında ortaya çıkarılmış sıkı bir araştırmanın ürünü. 1912-1918 sürecinin sosyal, kültürel, siyasi özelliklerinin yansımasında Medine’deki İngiliz esir kampında tutsak olan Aslan’ın kamp subaylarından birinin karısıyla yaşadığı yasak aşk ve sonrasında esir kampından kaçarak çölde verdiği yaşam mücadelesini anlatıyor.
“Umudu yitiyordu. Sopasının desteğiyle kalktı. Derin bir soluk aldı, dağlara doğru bakıp göğsünü şişirdi, gözlerini doruğa dikti. Aslan, öylesine yürüyordu. Gövdesini ayakları taşıyamıyor, sürükleniyordu. Bilincini yitirmiş görünüyordu. Yarım saattir çölün bittiğinin, bodur çalılıkların arasında ilerlediğinin farkında değildi. Düşüyor, kalkıyor, hedeflediği yere ulaşmaya çalışıyordu.
Eli cebinde hayta rüzgar, ıslık çalarak dağlardan çöle doğru esiyordu. Toprağın yeşilin kokusunu getiriyordu.
Bir tepenin yamacını tırmanırken, ağırlık hissetmiş olacak ki başındaki battaniye, poşu ve dolağı çıkarttı. Palaskasını, manevra kayışını çözdü. Ceketinin düğmelerini kopararak önünü açtı. Boynundaki sancak parçasını öptü, altın kesesindeki parfüm şişesini çıkarıp kapağını çevirdi, kokladı, yana fırlattı.
Kendisine ilişkin her şeyi arkasında, yerlerde bıraktı.
Davranışları ‘Bu yolculuk burada biter!’ diyordu.
Tepenin zirvesine yaklaştığında gecenin ilk yarısı çoktan bitmişti. Zifirdi. El yordamıyla ilerlemeye çabalıyordu.

Wellcome to Hell

2006-10-10T10:06:00.000+03:00

Bu sabah kış kendini ufaktan göstermeye başladı İstanbul’da. Hafif soğuk verdi ciğerimize ciğerimize, biraz da yağmur yağdı tepemize şakayla karışık. Yağmur, beraberinde trafik keşmekeş ve aceleleri nedeniyle birbirlerine karşı saygısız olma hakkı duyan insanlar getirdi yerden bitme. Hani taraftarlar Avrupa maçlarında kocaman bir pankart açarlar ya “Wellcome To Hell” diye. Demek ki taraftarlar burasının gerçek bir cehennem olduğunu biliyorlar ve bunu bütün dünyaya göstermek istercesine dev pankartlara yazarak ilan ediyorlar. Takımını desteklemekle ilgili bir şey değil sanırım. Peki burası neden bir cehennem?

Otobüste ellenmedik yerim kalmıyor kıdemli bir İstanbul fahişesi oluveriyorum 20 dakika içinde. İnsanlar birbirleriyle kavga ediyor, itişip kakışıyor durmaksızın. Şemsiyeler bir savaş silahı gibi kontrolsüz bir şekilde sağa sola tehdit saçıyor. Şoförler yolculara, yolcular duraklara, duraklar İstanbul’a sövüyor kımıl kımıl dudaklarla bıyık altından. Damarlarında çamur akıyor can çekişiyor İstanbul. Tanrı bile bile çamur akıtıyor damarlarında bu şehrin.

Yöneticisinden esnafına, memurundan öğrencisine kadar herkes günahkar bu şehirde. Bu insanların günahkarlığının en büyük nedeni ise kahpe İstanbul. Tarih boyunca her türlü isyana, kargaşaya türlü savaşlara kısaca her türlüsünden belaya bulaşan bir şehir sadece şanssızlık nedeniyle bu olayların hepsinin öznesi olamaz. Böyle dengesiz bir ruh hali İstanbul’un içinde var. Tanrı tarafından Cehennem olarak atanmış İstanbul. Sonsuza kadar yaptıklarının cezasını çekecek. Biz de bile bile Cehennem’de yaşamayı seçmiş zavallı insanlarız.

Kıssadan hisse: Allah İstanbul’u bildiği gibi yapsın.

Genel Açıklama

2006-09-25T15:26:00.000+03:00

Bitişik -de' leri ayrı, ayrı olanları bitişik yazdığımın ve Türkçe'nin her türlü imla kuralını ihlal ettiğimin farkındayım. Yazarken bunlarla uğraşamayacak kadar sıkılgan bir kişiliğe sahibim.

Kaş yapalım derken...

2006-09-25T15:10:00.000+03:00

Her hafta Çarşamba günleri arkadaşlarımla basketbol oynuyoruz. Bir içeri yüklenme esnasında gözüme bir parmak girdi. Acayip canım yandı. Zaten her hafta gecenin bir yarısı gidip top oynamaya üşenen bünye de bu parmak etkisini gösterdi ve basketbolu bir daha bırakmaya karar verdim.

Yok yok sadece ara veriyorum. Sakatlık yaşamak istemiyorum. Zaten dizimin dönmesi ve ayak bileğimin burkulmayı huy haline getirmesi en azından ellerimi çalışır vaziyette tutma ihtiyacımı körükledi. Öğrenmem gereken 50 tane felan şarkı var. Hazır ellerim tutarken onları aradan çıkarayım. Güzide bir grubumuzun bassçısı Aralık'ta TSK'nın himayesi altına girecek o nedenle bir terslik olmazsa 6 ay kadar yerine geçici olarak ben bakacağım.

Haydi hayırlısı. Sayılı gün çabuk geçer. Kazasız belasız gidip gelmesi dileğiyle.

Bunun dışında ŞAKA ya da ŞAKKA PROJECT diye bir proje var ki onun da gidişatı bu işlerle senkronize olacak gibi görünüyor. Her zamanki gibi allah sonumuzu hayır etsin deyip girişiyoruz, bakalım ne olacak.

Hoşgeldin Mehmet Alp

2006-09-25T14:54:00.000+03:00

Sevgili arkadaşlarımız Ertolga ve Tuba'nın sarımı sarı bir bebekleri oldu. Allahın Adapazarı'ndan gelip Acıbadem'de doğum yapan bu sevgili arkadaşlarımızı kutlar, Mehmet Alp'le beraber ömür boyu sağlık, mutluluk ve bolca Galatasaray şampiyonluğu görmelerini dileriz.

Hem babasının fasa fiso bir Galatasaray'lı olması (fener tribününden maç izler kendisi) hem de annesinin fenerli oluşu ve kendisinin de Kadıköy doğumlu olması nedeniyle bir fenerbahçeli olacağından hiç şüphemiz yok. Biz kendisini Galatasaray'lı yapmak için sarı-kırmızı hediyelere boğacaz tabi ki ama anne gibi büyük bir rakibi ekarte çok zor olacak.

Fenerbahçe nin etkili olduğu anadolu topraklarında oturmayıp Avrupa da Galatasaray'ın söz sahibi olduğu yerlerde otursalar Galatasaray'lı yaparız ama bu şekilde çok zor görünüyor. Neyse Fener'li olsun ki onla da dalga geçelim. Zaten Mehmet Alp'in dünyaya gelişinin tek bir nedeni var o da bundan 15 sene sonra Ertolga'nın balkonunda veya Antalya'da bizim evin balkonunda rakı içen babası ve arkadaşlarına bakkala gidip rakı almak.

Mehmet Alp'in fotosunu çekemediğimiz için benim Mehmet Alp'in pipisinin boyunu görünce geçirdiğim şok sırasında çekilen fotomu koydum. İdare edeceksiniz artık. Yakın zamanda Mehmet Alp efendinin de fotoları gelmeye başlar.

Ve Sonrası...

2006-09-25T14:45:00.000+03:00

Kaçtır bir iki cümle yazayım blog uma diyorum ama Whitesnake konserinden sonra hayata dair her şey o kadar boş gelmeye başladı ki hiç bir şeyle uğraşmak istemez oldum. Neyse ki bu gazda boş çıktı ve yine buralara bir şeyler yazarak deşarj olmaya ya da salak salak kendi kendime konuşmaya başladım. Bla bla...

Geçen süre zarfında Nanik Atak dağıldı gibi bir şeyler oldu. Üstüne o kadar konuşuldu ki valla ne olduğunu tam olarak bende bilmiyorum. Aslında grubu dağıttık ama ondan sonra bir u-turn oldu ve biz ayrılmış felan olduk. Neyse işte sonuçta sound biraz değişir ama şarkılar felan aynı olduğu için Nanik Atak'ı dinleyen beğenenler varsa devam etsinler. Herşey yerli yerinde duruyor. Site bile yerinde www.nanikatak.com bunun dışında Nokia Supersound'a da katıldılar. Girin oy verin destekleyin ne bileyim bir şeyler yapın. Biz yapamadık bari siz yapın.

Ps: Başlığı yazarken aklıma Ve Ötesi... albümü ile İlhan İrem geldi. Hakkaten bir İlhan İrem vardı ne oldu ona? Bu aralar Açıkhava'da konseri felan varmış. Meraklısına ışık ve sevgiyle duyurulur. Muhahaha

Are You Serious?

2006-08-06T12:02:00.000+03:00

Neler yaşadığımı nasıl hissettiğimi anlatamayacağım muhteşem bir konsere tanık oldum 28 Ağustos akşamı Parkorman’da. Öncelikle Echoes Production’a böyle bir güzelliği bize yaşattığı için teşekkür etmek istiyorum.

Oyalanmadan konsere geçeyim. Konser benim için 3 ay önce biletleri aldığım gün başlamıştı. İşyerinde, yolda, evde Whitesnake şarkılarının her saniyesini ezberlemek için tekrar tekrar dinliyor, internette forumları ve turne yorumlarını takip ediyor, muhtemel set list’e çalışıyordum. Konser sırasında da hemen hemen her şey planlandığı gibi oldu ve hayal kırıklığına uğramadan Parkorman’dan ayrıldım.

Parkorman’a geldiğimizde tam da beklediğimiz gibi hiç azımsanmayacak sayıda bir heavy-metal’ci gençlik kitlesi ile karşılaştık. Kısacası pek seçici olmayan Türk gençliği distortion duymak için tasmasını koparıp gelmişti. Bunun dışında Whitesnake’in köklerinin Blues ve Rock’n Roll’a kadar uzandığını bilen yaşça biraz daha büyük ve neden orda olduğunu daha bir bilen bilinçli bir kitle daha vardı. Girişteki güvenlik görevlisi ile yaşanan fotoğraf makinesi krizinden sonra içeri gizlice soktuğumuz (ki içerde yüzlercesi daha vardı) makinemizle beraber bu şöleni iyi izleyebileceğimiz bir yere konuşlandık. Buradan Echoes Production’a bir iki lafımız var tabi ki. Madem fotoğraf makinesi vs sokmayacaksınız içeriye o zaman oraya bir emanet dolabı yapıp başına da bir adam oturtmanız gerekir. İnsanlar Cuma akşamı olan bir konsere işlerinden güçlerinden çıkıp geliyorlar. Çoğunun yanında laptop, fotoğraf makinesi vb aletler olabiliyor. Neyse gecenin başlangıcında ki en komik olay ise Özge’yi arayan güvenlik elemanı bayandan geldi. “Fotoğraf makinelerini sokmuyorsunuz peki cep telefonlarının kameralarını ne yapacaksınız? Bantla mı kapatacaksınız?” şeklinde ki onları oyalama ve o sırada makinenin transferi için tam bir takım oyunu sergileme amaçlı soruma; “ Ama onların megapiksel’i küçük” demesiydi. Ayrıca makineyi gizlice içeri sokmamızdan sonra Özge’den şüphelenen ve Özge’yi tekrar aramak için kasan bayanın bu sırada 6-7 bayanın üstüne aramadan içeri sokması da megapiksel diyaloğu kadar olmasa da komikti…

En son yazdığım gibi hala konuşlandığımız yerde duruyoruz J Ablam klasik senaryoyu icra etmek istercesine “ben bir tuvalete gideyim” dedi ve ortadan kayboldu. Ancak biz Whitesnake ve özellikle David Coverdale’in klasik rock-star kaprisi yapmayacağını saatinde sahneye çıkacağını düşündüğümüzü söyledik ki aynen de öyle oldu. Saat 21:30 itibariyle Whitesnake, seyircilerin kulakları sağır eden çığlıkları arasında sahnedeydi. İlk iki şarkının Deep Purple yıllarından Burn ve Stormbringer medley’i olduğunu bilen bünyem bu şarkıların çabucak bitmesi için heyecan duyup bir yandan deliler gibi bağırarak söylerken bir yandan da Deep Purple hayranı ablamın tuvalette David Coverdale’den Burn dinlemesini düşünüyordum. (nasıl çelişki ise bende anlamadım. Coverdale arabesk söylese eşlik edeceğim demek ki!!!) Neyse pek hoşlanmadığım iki şarkıdan sonra gerçek Whitesnake zamanı gelmişti. Coverdale’in Deep Purple zamanlarında ki progressive ve rock-opera kimliğinden sıyrılması ve gerçek bir hard-rock grubu kurmasıyla şekillenen müzikal yaşantısı bizleri yaptığı albümlerle fazlasıyla tatmin etmişti ki biz zaten onun için oradaydık. (Biz = Ben)

İki şarkının arkasından Slide It In ve Love Ain’t No Stranger ile yolumuza devam ederken sesim çoktan kısılmıştı. Coverdale’in Türk izleyicisini canlı tutmak için yaptığı showlar ve muhabbetler Türk seyircisi üzerinde etki göstermiyordu. Konserlerde her zaman cool tavırlar sergileyen ben en sevdiği gruplardan birinin İstanbul’a gelip de sıradan bir konser vermesini istemediğim için 14 yaşında ki kızların Tarkan karşısında sergilediği performanstan çok fazlasını sergiliyordum. Neyse ki benimle aynı şekilde düşünen yüzlerce insan vardı etrafımda ve bu sonuç verdi. Konserin 5 veya 6. şarkısı Is this Love böyle gümbürtüye gitti. Bu tabiri kullanıyorum çünkü finali filan çok kötüydü ve Coverdale kısa bir ara vermek için içeri kaçtı. Neyse ki Tommy seyirciyi tekrar havaya sokmayı başardı ve konser bir karnavala dönüştü. Attığı davul solosu oynak Türk insanlarını etkilemeyi başarmış olacak ki konserin bundan sonrası inanılmazdı. Sıralarını tam hatırlayamasam da çalınan parçalar ve kısa yorumlarım aşağıda.

Burn / Stormbringer: Eh işte deep purple sonuçta L (şaka şaka güzeldi)
Slide it in Şahaneydi ama bence sırası yanlıştı
Love aint no stranger İnanılmazdı
Aint no love in the heart of the city Seyirci nakaratta sıçtı
Fool for your lovin Steve vai solosunu aradık. İnanılmazdı.
Is this love Finali güme gitti. David’in sesi büyüleyiciydi
Here i go again Yanlış girdi klavyeci. Konserin en güzellerindendi.
Give me all your love Seyirci katılımı ile şahane oldu
Ready an’ willing Çok az kişi biliyordu bu şarkıyı. Ben tatmin oldum J
Cryin in the Rain Performans show şeklinde geçti.
Bad Boys / Children of the night Bis’de çaldılar. Çalmayacaklar diye çok korktum
Still of the Night Bunun son şarkı olacağını biliyordum. Mükemmeldi.
Soldier of Fortune Tek başına Coverdale söyledi.Seyirci eşlik edip sıçtı.

Ufak ufak burada da bahsetmek istedim şarkılardan. Aint no love in the heart of the city’ de Coverdale seyirciyle nakaratı paylaştı ama dediğim heavy-metal gençlik sadece Stil Of the Night ve son dönem Whitesnake klasiklerine eşlik edebildiği için şarkının ırzına geçildi. Sadece Türk insanında olduğunu düşündüğüm bir davranış biçimi sergilendi yine ister istemez. Bilmiyorsan eşlik etme güzel kardeşim bağıra bağıra. Çoğu müzisyende de var bu davranış. Jam-Session felan olur birileri bir şey çalar sen sahnede o şarkıyı bilmeyen tek elemansındır ama eşlik edeyim dışardan mal gibi görünmeyeyim diye salak salak yanlış notalara basar birde üstüne poz kesersin. Sen enstrümanının sesini kısarak da efendi gibi eşlik edebilirsin, seyirciyle göz teması kurarsın veya duruma göre shaker felan alır çalarsın ki bu tarz sahnede nasıl davranılır, nasıl durulur konularında öğrenmemiz gereken çok şeyin doğrusunu gördük Coverdale’den o gece…

Daha çooook şeyler yazmak istiyorum konser hakkında ama ben konuşsam birisi not tutup yazsa ne güzel olur. Hava çok sıcak daha fazla uğraşamayacağım. Sonuç itibariyle gittik yerinde gördük arkadaşları. Ben Winger’a olan hayranlığımdan dolayı Reb Beach’i daha çok beğendim. Her ne kadar Whitesnake’de 2. gitarist’de olsa onun kalbimde ki yeri, sololarında kurduğu cümleler ve tuşe’si ile çok farklı. Doug ağabeyimizde virtüöz olmasına rağmen beni etkilemeyi başaramadı. Klavyeci ve basçı tam bir görev adamı bütün yapması gerekenleri yapıyorlar. Tommy zaten Whitesnake’in değişmezlerinden. Her şey güzeldi keşke seyirci de bu geceyi güzelleştirmek için daha fazla uğraşsaydı. Belki bu şekilde Whitesnake’i ikinci kez Bis’e çağırabilir birkaç parça daha izleme imkanımız olurdu. Neyse buna da şükür.

Esas oğlam Coverdale; onları bis’e çağırdığımızda gecenin Whitesnake açısından özetini çıkaran bir soru sordu bizlere;

Are you serious?

Ps: Bu arada Coverdale birine büyük ihtimalle What’s Up Türkçe’de ne demek diye sormuş. Buna Merhaba demek demiş olmalılar ki konserin sonunda bile Merhabaaa İstanbul diye bağırttılar adamı. Güzel kardeşim adamın demeye çalıştığı “ Nasıl gidiyor” “Memnun musunuz?” filan tadında atmosfer koklayıcı bir şey. Sen ona gidip dersen What’s Up Merhaba demek diye böyle olur işte. Tamam What’s Up, Merhaba da demek :) Ona bir şey demiyoruz.

Whitesnake Anı Defteri

2006-07-27T13:48:00.000+03:00

Echoes Production'ın Whitesnake'e vermeyi düşündüğü anı defteri için biraz damardan bir yazı yazdım. Ahanda aşağıda:

Onlar Türkiye'yi nasıl bir ülke olarak biliyorlar acaba?

Hep yabancı medyanın onları sunduğu gibi olsa gerek. Burada onlar derken sadece Whitesnake ve David Coverdale'den değil tüm dünyadan ve dolaylı olarak tüm dünya müzisyenlerinden bahsediyorum. Bu ülkenin neler yaşadığını, istendiği zaman Avrupa ve modern sıfatı ile istendiği zaman ise Doğu ve bağnaz sıfatlarıyla adlandırıldığını bilemezler. Bu konular çok derin, o yüzden fazla üstünde durmayacağım. Benim yazımın konusu Rock müzik ve Whitesnake.

Onlar bilemez böyle bir ülkede bundan 15 sene önce Whitesnake albümlerini bulmak için neler çektiğimizi... Onlar bilemez çoğunluğun içinde azınlık olmanın getirdiklerini...
Bizler, ağabeylerimizden, ablalarımızdan bize kalan plaklardan öğrendik onları ve hiç sıkılmadan bunca sene peşlerine düştük, izlerini sürdük. Eski püskü kasetlerde dinledik...
Tek televizyon kanalımızda bir klibini izleme ihtimalini sevdik onların. Senelerce neye benzediklerini bilmeden sevdik onları kayıtsızca. Coverdale'i kendi hayal gücümüzle, sadece sesi ile yarattık belleklerimizde. Benim hayalimde iri yarı esmer bir adamdı Coverdale, ablamın ki sarışın beyaz tenli olgun bir adamdı belki kim bilir?

Amerika ve Avrupa'daki hayranlarıyla bizleri bir tutmasınlar! Bizler onların buraya gelme ihtimali ile ayakta durduk senelerce. Onları dinledik hep eleştirilirken. Türkiye'de öyle bir kitle var ki, Yunanistan gibi kapı komşularımıza kadar gelen Whitesnake'i ekonomik durumları nedeniyle gidip izleyemeyen. Ve bu insanların ortak cümlesi şu "Ölmeden Whitesnake'i canlı izlesek"

Artık devir değişti! Türkiye artık çok modern bir ülke ama köprünün altından çok sular geçti. Şimdi ki gençler hayran oldukları grupları İstanbul’da hemen her sene izlerken biz çağımızın gruplarını hep uzaklardan seyrettik. Canlı olarak göremedik bir türlü Winger, Kiss, Toto, Mr.Big ve diğerlerini...

En azından internet sayesinde takip edebiliyoruz artık Whitesnake ve bize uzak grupları. Bizler vefalı hayranlarız. Sadece Whitesnake’i değil tüm ailesini takip ediyoruz. John Sykes, Vandenberg, Neil Murray, Steve Vai nerede ne yapmış hep takipteyiz.

Bizi öldürecekse Parkorman'da öldürsün Whitesnake. Biz her türlü cefayı çekeriz yeter ki onları dünya gözüyle bir kez de olsa görelim. Sıradan bir show olmasın Cuma akşamı. Çünkü biz sıradan hayranlar değiliz! Biz bu ülkede Whitesnake ve diğerlerinin izinde giderek çok şeyi riske atmış birer paralı askeriz.

Son olarak Coverdale’in dediği gibi* neden bizim ufuklarımız hep uzakta tek suçumuz Asya-Avrupa ortasında %99’u Müslüman bir ülkede doğmak mı?

* i'm tired of waiting an' closing my eyes i'm asking myself why is it all my horizons are so far away

Judgement Day

2006-07-26T14:04:00.000+03:00

Uzun zamandır blog la ilgilenemiyorum. Başımdan çok olay geçti ama hepsini buraya dökmeden atlatmayı başardım. Aradan James Brown konseri vs bir sürü ıvır zıvır olay geçti. Tekrar buralara yazma nedenim ise yıllardır yolunu gözlediğim Whitesnake’in İstanbul ormanlarında dolaşmasına çok az kalmış olması. Muhtemel set list’teki bütün şarkıların chorus larını ezberledim.Kısacası tostumu yedim bekliyorum.

Okey Dışarı!!!

2006-06-30T13:10:00.000+03:00

27 Haziran akşamı bass gitarımı Rıfat Usta’dan almak üzere iş çıkışı planlanmış bir şekilde Murat’la birlikte Tünel’e hareketlenmişken Özge’den bir telefon geldi. Gloria Gaynor konserine fazla bilet varmış gider miyiz? şeklinde bir soru ile karşılaştım. Uzun zamandır görmediğimiz arkadaşlarımız ile görüşme fırsatı olması açısından iyi bir teklifti. Bir afallama, apışma ve karar verememe devresini atlattıktan sonra konsere gitmeye karar verdik. Benim bu kararı vermem Murat’ın gerçek bir Rambo olduğunu da öğrenmeme neden oldu. Rıfat Usta’dan hem kendi gitarını hem de benim bass gitarımı sırtlanıp Kadıköy’e giden bir adamın başka bir şey olması imkan dahilinde değil zaten. Üstelik o bunları yaparken ben Gloria Gaynor gibi okey e dönen bir efsanenin yer yer taş çalarak oynadığı Okey’i izliyordum.

Sonuç itibariyle çoğu şarkıyı idare edecek şekilde (taş çalarak) söyleyen Gaynor bazı yerlerde gerçek zorlamalar yaparak sesiyle geceye imzasını attı. Arkasında ki Soul Band (ben öyle isim koydum) yeterliydi. Tam bir görev adamı olan basçı ve davulcu aksatmadan alt yapıyı verirken trompet, trombon ve saksafon araları süslüyordu. Zenci vokalistlerin desteğiyle keyifli bir gece geçirdik. Heavy Metal Gitarist’i kılıklı gitarcının wah-wah ile soul çalması da enteresandı. Müzikal açıdan inanılmaz bir şey yoktu ancak Every Breath You Take ve Killing Me Softly cover’ları gerçekten keyifliydi.

Açıkhava tıka basa dolu değildi ki zaten buna şaşırmadım. Yer yer muhabbet ederek konseri izledik. 5 parçadan sonra içeri kaçıp geri geldi zaten Gaynor. Güzel resimler de çektik ama henüz elime ulaşmadığı için buraya koyamadım.

Yağmurda sızım sızım sızlar İstanbul

2006-06-14T12:08:00.000+03:00

Bu sabah (dün sabah) belli bir rutini yaşama peşinde çıktım evden saat 8:00 gibi E-5 kenarına. Yağmur eşliğinde önümden geçen toplu taşıma araçlarının hepsi her günkü gibi tıka basa doluydu. Üsküdar’a gitmek zor, Üsküdar’a bir belediye otobüsüne binerek gitmek daha da zordu. Yağmur değildi bunu zor yapan “böyle gelmiş böyle gider” bir sistemdi bunu zorlaştıran. Başta bu kente olmak üzere bu ülkeye eziyet eden, her daim sızım sızım sızlayan onca yanlış kaynamış kemikten sadece biriydi toplu taşıma. Yağmur yağınca romatizması azar İstanbul’un tıpkı huysuz bir savaş gazisi gibi. Onca badireler, savaşlar atlatan bu medeniyet çeşnisi şehir, bir tek kendisiyle başa çıkamamıştı. Yarım saat boyunca bir belediye otobüsüne binmek için anlatmanın bile içimden gelmediği çetin bir eleme yaşadım sabah sabah. Neyse ki her yeri tüp geçit inşaatı nedeniyle kazılmış olan Üsküdar’a geldiğimde sessizlik karşıladı beni. Yalancı yaz yağmuru herkesi o kadar seri yapmıştı ki, kimsenin kimseyle konuşacak ya da tartışacak vakti yoktu. Herkes ıslanmadan kendini vapura atma telaşındaydı. Aynı yağmur kışın yağsa kesinlikle böyle olmazdı. Ortada sadece seri atılan adımların ritmik sesi ve birbirine sürten balıkçı teknelerinin kenarlarına bağlanmış eski kamyon tekerlerinin rasgele gıcırtısı vardı. Kısaca Üsküdar her zamankinden sessiz her zamankinden huzurlu eşlik etti bana Üsküdar-Beşiktaş motorlarına varana dek.

Ps: İşe gelince ofis hengamesinin içinde ilk işim Levent Yüksel - İstanbul dinlemek oldu. Sonra Bad Company'den Seal'a oradan Winger'a geçişlerle beraber günü bitirdim.

Gitarın anasını ağlattım senin için

2006-06-07T15:26:00.000+03:00

Aslında bu aralar blog’uma yazmak istedim başlıca konu şehir içi ulaşımda karşılaştığım hayvan tipleriydi. Ama Andy Timmons denen pek muhterem gitaristin Cry For You isimli şarkısını dinledikçe hayvanlarla ilgili yazımı ikinci plana attım ve içimden gelen hayvani isteğe kapılarak bu şarkı hakkında bir iki satır yazmak istedim. Cry For You isimli şarkıyı ilk olarak Ibanez’in –yanılmıyorsam- 25. yılı için verdiği özel bir etkinliğe ait video’da izlemiştim. Paul Gilbert, Steve Vai, Simon Philips gibi sevdiğim müzisyenler vardı bu video’da... G3 benzeri bir şey yapmışlardı. Önce kendi şarkılarını ayrı ayrı çalıp sonra hep birlikte bir iki şey çalmışlardı. Bu video’da ilk kez dinlediğim Andy Timmons’ın gitar çalış tekniği ve gitarla kurduğu güzel cümleler, o güne kadar ki favori gitaristlerimi ikinci plana attı. Eğer virtüözlerden ve enstrümantal müzikten hoşlanıyorsanız mutlaka Cry For You’ yu edinin derim.

Road Trippin’

2006-05-22T12:27:00.000+03:00

2 hafta önce -Hafta sonu- Ankara’ya hem Amcamı hem de Dayı’mı ziyaret etmeye gittim. Çocuk iken amcamla babamın arasında bir şeyler vardı sanırım fazla görüşme imkanım olmadı amcam ve ailesiyle… Mesela kuzenimi –Aslıhan Abla- birkaç fotoğrafta gördüm sadece. O yine beni bacak kadarken görme şansına erişmiş.

Çok fevkalade bilim kadını olan sevgili arkadaşım (bknz: tübitak) Selda’da babasıyla beraber arabayla Ankara’ya gidecekmiş bir sınav için. Ben de küçük bir emrivaki ile yolculuk için kadroya son onda dahil edildim. Kadir Amca önderliğinde Selda ve ben Cumartesi sabahı 9:00’da İstanbul’dan Ankara’ya olan yolculuğumuza başladık. Kadir Amca’yla o güne kadar kapıdan “merhaba efendim nasılsınız” ile olan kısıtlı muhabbetim yolculuk sırasında bir asker arkadaşı kıvamına erişti. Anlatılan hikayeler ve paylaşılan anılar ile senkronize bir şekilde güle, eğlene Ankara’da buldum kendimi. İlhan Amca’mın “Kızılay’da in taksiye bin Cinnah’a iş yerine gel” şeklinde ki direktifini uygulayarak, Ankara’da ilk kez bir taksiciyle tanışıp o taksicinin takım elbise giyen bir trafik canavarı oluşuna tanıklık ederek Amca’mın iş yerine sağ salim ulaşmayı başardım.

Biraz hoş beş sohbetten sonra Amca’mın 1961 mezunu asker arkadaşlarından birinin akşam misafir olarak geleceğini öğrendim. Sonrasında Amcam’ lara gittik ve bir iki saat “olmayan gelecek planlarım” konu başlığıyla özetlenebilecek bir konuşma trafiğiyle misafirlerimiz geldi. Çok hoş sohbet bir emekli Paşa olan misafirimiz ile yer yer keyifli sohbet tadını yakalayan ben, yer yer de “ulan önümde ne zor bir hayat var” düşüncesinin acısını da yakaladım. İçilen viskiler ve rakılarla beraber kendimi buldum ve bir sonraki kendimi buluşum saat 01:00 itibariyle yatakta oldu. Bu arada günün ilginç olaylarından birisi de Amca’mın misafir arkadaşının, Selda’nın erkek arkadaşının babasının da sınıf arkadaşı olmasıydı. Bu durumda canım arkadaşım Selda’nın erkek arkadaşı olan sevgili sınıf arkadaşım Ali’ciğimin babası, amcam ve misafirinin 1961 yılından sınıf arkadaşı çıkmıştı. Bu cümleyi anlamak için 5 kere okuyup, 5 kere de özetini çıkarmak lazım farkındayım…

Kaldığım odada yatmaya hazırlanırken bir an için üst katta kalan çantamı almayı aklımdan geçirsem de sensörlü alarmların keskin gözlerinden tırstığım için donla yattım.

Pazar sabahının görmeyen saatlerinde Amcam beni dayımlara bıraktı. Dayım ve yengem’ in coşkun sevinçleriyle –ne demekse???- beraber sucuklu yumurta Pazar sabahının akılda kalıcı başlıklarından biriydi. Sonrasında Dayı’mda beni Selda ile buluşacağım yere bıraktı.

Şu an adını hatırlayamadığım bir orduevinin önünde Selda’larla buluşup İstanbul’a olan dönüş yolculuğumuzu başlattık. Kadir Amca’nın kuzeni Metin Abi’ de dönüş yolculuğunda ekibimize katılınca gelirken elde ettiğimiz geyik düzeyi bir o kadar daha yükseldi. Yanılmıyorsam 17 Sene önce bir trafik kazasında gözlerini yitiren Metin Abi’ nin kendisiyle sonsuz barışık olması ve arabayı kullanmak için ciddi ısrarları altında geçen yolculuğumuz, Kadir Amca’nın tüm muhalefetine rağmen verilen sigara molalarıyla yer yer bölünerek geçti.

Şunu bir kez daha gördüm ki İstanbul bu ülkenin en güzel kenti.

PS: Hayatımın en keyifli yolculuklarında bir tanesiydi. En az bunun kadar güzel olan seyahatlerimi deplasmanlı ligde basketbol oynarken takımla beraber yaptığımız minibüs yolculuklarında yaşamıştım.

It’s a Kinda Magic! – QUEEN

2006-05-02T12:01:00.000+03:00

İş Sanat’da 26 Mayıs 2006 tarihinde Queen gösterisi gibi bir şey varmış. “Gibi bir şey” diyorum çünkü ne olduğu belli değil. Biletix’de 66 YTL den biletleri satılan bu etkinlik hakkında doğru düzgün bilgi de bulunmuyor. Brian May’in muhteşem gitar solo’ları Freddie Mercury’in tutkusu ve teatral performans ile kendinizden geçeceksiniz şeklinde saçma bir tanıtım yazısı var. Güzel kardeşim bu gösteriyi almışsın Türkiye’ye getirmişsin hadi sen pazarlamasını bilmiyorsun bari adam gibi bir iki satır tanıt ki insanlar ne olduğunu bilsinler.

Bununla ilgili olarak anlamadığım asıl şey ise biletlerin 66 YTL olması. Freddie Mercury hala yaşıyor olsa ve Queen olarak İstanbul’a gelseler 250 YTL filan olacak herhalde biletler.

Kör Kızın Saçlarını Kim Kesti?

2006-05-02T11:59:00.000+03:00

Üsküdar Motor iskelesinde mendil vb satan bir kız var. Tahminimce 24-28 yaşlarında. Bu kör kızımız her sabah bir ağaca sırtını verip bir iki kalem bir şey satmaya çalışıyor. Ağaca sırtını veriyor ama yaslandığını 4 aydır görebilmiş değilim. Sabah sabah acelesi olup kalabalığı yararak gelen birinin altında kalmamayı düşünerek böyle bir önlem almış olsa gerek.

Belli ki bu kızın bir de ailesi var ya da ben öyle sanıyorum. Tutup birisi bu güzel kızın saçlarını –havalar ısındı bakması zor olur mantığıyla – kesmiş. İyi güzel düşünmüşsünüz de belli ki elinize makası alıp kesmişsiniz. O kızcağız kör diye bunu neden yapıyorsunuz? Onun da güzel görünmeye hakkı yok mu?

Anadolu Rock mı? O ne lan!

2006-05-02T11:56:00.000+03:00

Özge iş dolayısıyla pek değerli memleketimiz olan Antalya’ya gitti geçenlerde. Benim okuldan kaçıp kızlarla fink attığım (bknz: fink atmak) Antalya’mın sokaklarında gezme imkanı yakalamış ve bana 2 tane t-shirt almış. Ancak bu t-shirtlerden bir tanesi en güzel olmasına rağmen diğeri en adi. Ben bu en adi (olmadı yani) t-shirt’ü İstanbul’da değiştirmek için Jimmy Key mağazasına götürdüm ancak beğendiğim t-shirt’ün aynısını bulamadım ve ben de indirime girmiş olan kışlıkların içinden bir adet kot ceket beğendim ve aldım. Gerçi alırken içinin ve yakasının kürklü olması beni fazlasıyla düşündürdü.

Kot ceketimi aldıktan sonra büyük bir motivasyonla giydim. Ancak aşağıdaki yazılardan birinde de bahsettiğim gibi Bostancı sahile içmeye gittiğimiz gün Murat ve Gürkan arkadaşlarımızın “oğlum bu ceket Anadolu-Rock ceketi lan” şeklinde ki eleştirileri ve muhahaha şeklinde ki ses efektleri ile kot ceketimden soğudum.

Neyse ki eve gelince Richard Marx ve Bryan Adams’ın kot ceketli albüm kapaklarını gördüm kendime geldim. Bu arkadaş olayı çok sakat. Herifler hayattan bile bezdirirler iki dakika da. Dikkatli olmak geyiğe kaptırmamak lazım…..dermişim…

PS: Jimmy Key Türk markasıymış. Şiddetle tavsiye olunur.

Ayrıca en adi kelimesi arkadaş grubumuzda olumsuz bir şey için kullanılır. T-Shirt'e adi demiş değiliz yani.

Alkolik Hareket Engellenemez!

2006-04-21T17:34:00.000+03:00

Uzun zamandır ihtiyacımın olduğunu anladığım bir gece geçirdim dün. Murat denen sayın arkadaşımın “oğlum ben senin halini beğenmiyorum gel biraz konuşalım” tadında ki yaklaşımı beni onun yanına attı. Beraber Caddebostan’da -ya da her neresi ise- Chicken Last Stop isimli bir yere gittik. Boğazlanan tavukların son durağı olan bu nezih mekanda birer tavuğun ve biraz muhabbetle beraber birkaç biranın hakkından geldik. Sonrasında B Planı’nın acar – ne demekse- gitaristi Gürkan aramıza katıldı. Biraz çocukluk anıları, biraz Yiğit Özgür biraz müzik derken mekandan ayrılıp sahile gidip orada biraz laflamaya karar verdik.

Çok uzun zamandır yapmadığım bir şeyi yaparak bakkaldan şarap ve bira eşliğinde plastik bardak alarak soğuğa karşı alkol hareketini başlattık. Gerçi pek soğuk sayılmazdı ama burnumuzu akıtacak kadar etkili bir soğuk bekliyordu bizi sahilde. Gürkan denen çevreci sayılmayan çevre mühendisi arkadaşımızın “oğlum yazın burada biyolojik faaliyetler hızlanır, bu denizde ki organizmalar hareketlenir, bok kokar afedersin” şeklinde ki açıklaması ışığında havanın soğukluğuna şükredip geyik çevirdik ayak üstü. Her birimizin götü soğuk duvara oturtulamayacak kadar nadir parçalar olduğu için elimizde ki plastik bardaklara doldurduğumuz DLC – Kalecik Karası şaraplarımız ile ayak üstü bir kokteyl çevirdik denebilir. Bizler için kokteylin en sıkıcı yanı Perşembe akşamı düzenleniyor olması iken Murat içinse tek sorun kokteyle katılan hiçbir kadın olmamasıydı.

I'm just a simple man

2006-04-21T15:43:00.000+03:00

Son zamanlarda oldukça fazlaca hissetmeye başladığım statü krizlerinden dün bir tane daha geçirdim sanırım. Buna da başka bir isim bulmanın vakti geldi. Statü krizi ne ola ki? Kendi kendime bu satırları yazarken bir isim bulurum belki. Şimdi yaşadığım duygular şu şekilde sanırım; “Ulan askere gitmeden önce iyi kötü bir gelirim, düzenim vardı. Askere gittim geldim bütün bunlar elimden gitti” Şimdi tekrar baştan, hem de en baştan başladığım yerlerden geçiyorum. Bu nasıl bir şey anlamadım? Askere gidip geldikten sonra hani bu tür engeller kalmayacaktı! Askere gidene kadar kazandığım tecrübe, iyi kötü gelir seviyesi, tekrar sıfırlandı. Her şey en başa döndü. Ulan madem böyle araya girip bok edeceksiniz insanların hayatlarını o zaman bu askerlik denen hadise liseden sonra zorunlu hale getirilsin. Zaten o zamanlar hiçbir şeye aklı ermeyen genç bünye gitsin yapsın görevini hazır hocadan bile korkarken. Ha hocadan fırça yemiş ha komutandan ne fark eder ki?

Neyse iyi kötü tekrar düzenimi kurmaya başladım. Allahtan manevi olarak destek olan çok önemli insanlar var hayatımda. Ya onlar olmasaydı? Ya o olmasaydı? İşte bunu düşünmek bile midemin huy edindiği dizginlenemez acısıyla beni yalnız bırakmaya, bir kara delik gibi çekirdeğimin –midem olur kendisi- çekim gücüne kapılıp içime çökmeye itiyor. Evet tam olarak böyle bir duygu beni saran. Peki ben ne yapıyorum? Ciddi bir panikle dikkatimi dağıtıyorum içgüdüsel olarak. Böyle bir şeyin olmayacağına, düşünülmemesi gerektiğine kendimi inandırıyorum. Oh iyi de ediyorum. Gerçi bunlar düşünülesi şeyler ama ben böyleyim bu benim koruyucu kabuğum belki de ben öyle olduğunu sanıyorum.

Statü Krizi yerine süper bir isim geldi aklıma Hayal Kırıklığı :) Nasıl da benden önce hiç kimsenin aklına gelmemiş bu isim diye düşünürken –senkronize olarak yazarken tabiî ki- kendi aklımca yaptığım bu başarısız ironinin ezikliği altında sıradan bir insan olduğum, herkes gibi benim de bu yollardan geçeceğim gerçeği beni yakaladı. Evet artık bunu kabullendim. Paniğe gerek yok. Bok yok! Tabi bu satırları yazdığım anda bir u dönüşü yaparak tekrar kaotik, düzensiz düşüncelerim içine balıklama atlıyorum. Neden mi? Bir yandan diyorum ki ben de herkes gibi normal, sıradan bir insanım. Bir yandan da diyorum ki “Ulan madem sıradan bir adamsın, Zihni Müzik’te ikinci elini gördüğün Bad Company – Told & Untold Stories albümünü bile parasızlıktan alamıyorsun.” Nasıl sıradan bir insan olduğunu düşünüyorsun? Bende bilmiyorum hakikaten kafamın içinde neler olup bittiğini? Bende düşünüyorum herkes benim durumumda ise vay bu ülkenin haline. Bu kadar mı basiretsiz lan millet ve dolayısıyla ben.

Diyorum ki gideyim bir psikiyatriste – umarım doğru yazdım- anlatayım derdimi. Ne derdim olduğunu bilmiyorum ama belki o bana yol gösterir. Gerçi ona vereceğim parayı bana nakit verseler ben dertlerimi çözerim. Ulan ne anlatacaktım baktım da nerelere gelmişim. Çok uzun zamandır ihtiyacım olan bir gece geçirdim Perşembe akşamı 2 arkadaşımla onu yazacaktım. Biraz geriden alayım derken içine etmişim muhabbetin. Artık o macerayı zaman bulursam başka bir post olarak girerim.

Son olarak şunu söylemeliyim ki bahsi geçen Bad Company albümünü mutlaka edinin. İçinde Can’t Get Enough ve Ready For Love gibi çok süper şarkılar var. Ama benim favorim Simple Man. Zaten o ve onun gibi şarkılar yüzünden bu hallerdeyim. Akustik gitarı alıp Haluk Levent gibi Anadolu rock denen ne idiğü belirsiz bir akıma kapılsaydım şimdi iyi kötü para kazanıyor olurdum.

Hadi kalın sağlıcakla.

Nanik Atak Demo-1

2006-04-19T14:36:00.000+03:00

Tekrar bir Nanik olmamla beraber çalışmalarımıza Nanik Atak olarak hız vermiştik. Taşoda Prodüksiyon’un bize yardımcı ve destek olmasıyla beraber Nezih Ünen’in Arnavutköy’deki Soundpark/Ares kayıt stüdyosunu bir günlüğüne kullanma şansı yakaladık. Pazar günü –sanırım 16 Nisan- stüdyoya gittik ve böyle bir tecrübe yaşadık. Gerçekten iyi bir grup olmanın gereklerinden birinin beraber bir kayıt tecrübesi yaşamak olduğunu da anlamış bulunmaktayım :)

Sabahın köründe gittiğimiz stüdyoda davulun ve diğer enstrümanların kurulması, tonlanması vb gibi teknik işlemlerin saat 16:00 sularında bitmesi bizi ilk başta oldukça büyük bir hayal kırıklığına uğrattı. Stüdyoda çalışan Umut ve Tan’ın büyük yardımları ve inanılmaz özverileri sayesinde 3 parçayı mekanik olarak kaydetmeyi başardık. Mekanik olarak diyorum çünkü bu kayıt işinin öyle bir günde olmasını beklemek çok yanlış. Para karşılığı seks gibi bir şey bu sadece işin görülüyor. Müziğe bir şeyleri hissederek, yaşayarak katman için bu stüdyolarda daha çooook vakit geçirmek gerekiyor. Baştaki metronom krizi vb problemleri atlattıktan sonra en azından şarkıların kendileri ifade edebilecek kadar iyi olan kayıtlarını yapmayı başardık. Yalnız şunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim ki birkaç denemeden ve kayıttan sonra bu çaldığımızdan 10 kat daha iyi şeyler çıkarabiliriz.

Sonuç da Nanik Atak olarak güzel bir tecrübe yaşadık. Bitiremediğimiz Vokaller, Klavyeler ve gitar solo’ları için bize bir gün daha ayarlayan Taşoda ve özellikle Badem’in vokalisti Mustafa Kemal Öztürk bize çok yardımcı oluyor. Umarım her şey yolunda gider ve bizde en kısa zamanda duygularımızı, yaşadıklarımızı ve yaşamak istediklerimizi dile getirdiğimiz şarkılarımızı başka insanlarla paylaşabiliriz. Neler olacağını zaman gösterecek.

Davulcumuz Tolga’yı da iş başındayken çektik her ne kadar o bizi çekmese de :)

Whitesnake konseri için 00003 nolu bilet bende :)

2006-04-18T17:13:00.000+03:00

Çok uzun zamandır blog’la ilgilenemiyorum. Saçma sapan bir sürü olay geçti başımdan. Ama hiçbirini yazacak vakti ve motivasyonu bulamadım kendimde. Bana buraya bir iki satır yazma gazı veren bir konser haberinden başka hiçbir şey değil. Senelerdir beklediğim bir grup İstanbul’a 27 Temmuz’da vereceği bir konser için geliyor. Yıllar boyunca konserlere giden arkadaşlarımı gözlemledim. Bende birçok konsere gittim ama benim ayaklarımı yerden kesecek aklımı başımdan alacak bir konsere henüz rastlamadım. Şunu itiraf edeyim ki çok güzel konserler oldu ama hem müzik zevkime hem isteğime uygun bir konsere gitmemiştim. Zaten bana duygu sağanağı ile birlikte büyük keyif verecek grup sayısı bir elin parmaklarını geçmez. İlk önce bir arkadaşımdan duydum WHITESNAKE’in Türkiye’ye geleceğini. Başta hiç ihtimal vermedim ama gün geçtikçe daha fazla kişiden duymaya başladım ve en sonunda echoes production resmi açıklamayı yapıp söylentileri doğrulayınca bu gerçekle yüzleşmeye hazır olduğumu hissettim. Başta ablam olmak üzere bütün çevremi bu olaya seferber ettim ve biletix’den satışa çıkacak olan sınırlı sayıda ki indirimli biletten edinmek için her türlü yolu denedim. Sonunda ablamın büyük gayreti ile 000003 nolu bileti almış bulunuyorum J

Şimdi konser günü için geri sayıma başladım. Saçımın belimde (şimdi 3 numara) ve kilomun 68 (şimdi 84) olduğu üniversite yıllarına geri döneceğim bu konseri izlemek için hazırlığa başladım. WHITESNAKE’in bütün albümlerini mp3 playerıma yükledim. İşe gelirken, eve dönerken her fırsatta dinliyorum. Tüm şarkıların sözlerini ezbere bilmiyorum belki ama gitar rifflerini nerde nasıl bir senkop olduğunu çok iyi biliyorum.

Gönlüm tabiî ki orijinal (ne demekse) Whitesnake kadrosunu görmek isterdi ama zaten 50’ye yakın müzisyen bu grup için çalmıştır herhalde. Steve Vai, Adrian Vandenberg, John Sykes gibi gitaristlerin geçtiği bu gruptan sadece Steve Vai’yı dinleme şansı bulmuştum. Ben ilk etapta, “olsun David Coverdale gibi bir vokalisti dinleyeceğim o bile bana yeter” diye avunurken grubun geri kalanlarının da en az diğer Whitesnake üyeleri kadar ruh hastası (argoda iyi bir sıfat olarak kullanılır) olduğunu gördüm. Uzun süre Whitesnake’de davul çalan Aldridge ağabeymiz davulda olacakmış. Onun dışında gitaristler beni çok derinden etkiledi. Biri KISS’in turne gitaristliğinin yanında DIO ile de çalışmış olan Doug Aldrich, diğeri ise hala üstüne daha iyi bir hard-rock albümü gelmemiş olan WINGER’ın PULL albümünde çalmış Reb Beach. Bu iki gitaristin gitar tonları ve konser performanslarının beni fazlasıyla tatmin edeceğinden eminim. Basçı ve klavyeci hakkında pek bir bilgim yok. Ancak klavyecinin Bryan Adams, Eagles, Melisa Etheridge çalmış olması benim için yeterince sevindirici bir referans teşkil ediyor.

Son olarak şunu söyleyebilirim ki senelerdir beklediğim bir konser için Temmuz’a kadar nasıl bekleyeceğimi bilmiyorum. Whitesnake’i bize gösteren allahım, bizden TOTO’yu da esirgeme yarabbi!

PS: Mike Stern ve John Patitucci’nin konser haberlerini duydum. İnşallah konserler sonrası yaz sonu karnımızı doyuracak paramız kalır :)

Tekrar Nanik Oldum!

2006-03-30T18:50:00.000+03:00

Uzun zamandır ilgilenemiyorum blog'umla. Neyse şöyle gelişmeler oldu hayatımda. Keyifli ve bir o kadar da sorumluluk yükleyici şeyler bunlar. Hayır hayır evlenmedim :) (Henüz) Salak bir nedenle ayrıldığım sevgili grubum canım cicim herşeyim Nanik Atak'a tekrar döndüm. Gruptan çok sevgili arkadaşlarımdan-abim sayılır- birisiyle askerden dönen bir adamın üstüne gidilir mi gidilmez mi konusu çevresinde tartışmış ve küsme gibi bir takım faliyetler takınmıştık. Benim kimseyle küs kalamama alışkanlığım yüzünden bir özür dilemem ile zaten bu işi bekleyen diğer tarafında aynı şekilde tepki vermesiyle hem grubun selameti açısından güzel ir gelişme oldu hem de benim dünyada küs olduğum insan sayısı tekrar sıfıra indi. Neyse SALI günü Stüdyo 18 de -her hafta olduğu gibi- güzel bir çalışmayla tekrar bir Nanik olduğumu hissettim. Kaldığımız yerden devam edem geyik muhabbetleri ve iki birayla sarhoş oluşum Nanik'liğimi perçinledi. İşte vaziyetler böyle TAŞODA ile olan bağlantılarımız ve bizden yapmamız gereken demo'ya şekil vermemiz açısından hızla çalışmalara başladık. Bakalım ilerleyen günler neler gösterecek.

Vücut Atar Onu!

2006-03-21T14:06:00.000+02:00

Bir kaç gündür hem işlerimin yoğunluğundan hem de statü krizine girmiş olmam nedeniyle ne bir iki kelime yazmak ne de herhangi bir etkinliğe dahil olmak gelmediiçimden. Bugün itibariyle yine sermayenin köpeği olduğumu kabullendim ve bir kaçsatır yazmaya karar verdim. Karar verdim vermesine ama bir şeyler yazmaya kararverdim sadece. Ne yazacağımı hala bilmiyorum. Dün iş çıkışı Zincirlikuyu danBeşiktaş'a mp3 player eşliğinde yürüyünce kendime geldim biraz sinirlerim yatıştı.Saçma sapan şeylerle doldurmuşum mp3 playerı. Şarkıların yarısını dinlemeden cartcart geçtim. Aslında canım sert birşeyler dinlemek istiyordu ama dediğim gibiyanımda ki repertuarda benim bu isteğimi karşılayacak hiç bir şey yoktu. Biraz SEALbir parça PRINCE dinledim bugün eve gidince bunun gibi acil durumlar için dinlemekistediğim bir parça yükleyeceğim. İlk aldığım albüm olan DEF LEPPARD - ADRENALIZE'ıatacağım mp3 playera. Onu dinledikçe çocukluğum aklıma geliyor. Geçici mutlulukhasıl oluyor bünyemde ama her zamanki gibi vücut atıyor sonuçta onu da. Kalıyorumbir başıma poröz ruhumla. (Poröz: Delikli felan demek herhalde)

Kahramanım Benim

2006-03-16T17:05:00.000+02:00

Tebeşirle önlüğümün arkasına 9 numaralı forma yaparak Van Basten yazdığım, mahallede her top ayağıma geldiğinde "Van Basten topla buluştu, karşısında Kuznetsov var. Ona şık bir çalım atıyor, Dassaev kalesinde dikkatli! aaancaaaak topu ancak ağlarda görebiliyor...Gooooooool" şeklinde avaz avaz bağırarak maç anlattığım bir yandan da anlattığım maçı oynadığım zamanlar çok geride kaldı. Ancak o adamı ve 80-90'lı yılların futboluna imza atmış isimleri duyduğumda hala o coşkuyu aynı şekilde yaşıyorum. Dün STAR TV de öyle bir maç vardı işte. AC Milan'ın efsanevi oyuncusu Demetrio (DEME) Albertini'nin jübilesi vardı. O maçta Stoichkov, Van Basten, Gullit, Rijkard ve diğerleri vardı. Ancak ben televizyonu açtığımda malesef ilk yarı bitmişti ve günümüzün yetiştiriği endüstriyel futbol yıldızları sahaya çoktan sürülmüştü. Neyse işte sahada 45 dakikalığına da olsa beni çocukluğuma götürebilecek ve gerçek yıldızları bizlere tekrar sunacak bir maç vardı fakat ben bu maçı kaçırdım :(

Daha sonra haberlerde 42 yaşındaki Van Basten'in attığı uçan kafayı ve Albertini'nin frikikten attığı muhteşem golleri gördüm. Bu görüntüler ağzıma bir parmakta olsa bal çalmaya yetti. Az da olsa beni kesti. İlla ki bir şarkıya bağlamak gerekirse olan biteni "We are the champions" derim ne diyeyim başka :)

Ah be ne günlerdi onlar...

Herşeye Rağmen

2006-03-16T11:29:00.000+02:00

Sakarya da askerken dinlediğim müziklerden vs den bahsetmiştim. Onları yazarken atladığım bir şeyi; sevdiğim bi arkadaşımın (sevmediklerim de var) "ulan ne acıklı şeyler yazmışsın" demesi ile hatırladım. Geçen sene doğumgünümü de askerde kutladım. O günlerin çoğunu her gün birbirinden kötü şeyleri kötü bir şekilde çalan kolonlardan en azından doğumgünümde istediğim bir şeyler çalsın diyerek geçirdim. Ama sonra vazgeçtim, orda bir sabahta benim istediğim şey çalsa ne olacaktı ki?

Neyse bir gün hakikaten çok değişik (her zaman çalanlara göre) bir melodiyle uyandım. Cumartesi olduğundan eminim çünkü yatağımı her zamankinden daha şahane ve kefiyli bir şekilde topluyordum. Çarşafın her köşesini ranzanın bilumum demir aksamına daha bi şevkle sokuyor nöbetçi subayın yatak, dolap vs teftişlerinden başımın ağrımaması için daha bir dikkatli davranıyordum. Çıkacağım çarşı izninin hayalini kuruyordum. (Sinema ve maillere bakılır güzel yemek yenir sonra yine geri dönülür. Daha ne olsun ki) Bir anda farkına varmıştım şarkının ilk nakaratından itibaren dilimi dolandığının.

Şarkının sözleri aşağıdaki gibiydi yanılmıyorsam;

Ben iyiyim, herşeye rağmen
Çünkü o taaa derinden öptü kalbimi, iyileştim ben...

Neyse bu şarkı dilime dolandı. Ayrıca radyoyu zırt pırt değiştiren bir Türk Askeri olaya müdahele etmemiş bende bu sayede şarkıyı sonuna kadar dinleme lüksüne sahip olmuştum.

Şarkı bütün gün dilimden düşmedi. Üstelik kimin söylediğini bile bilmiyordum. Fatih Erdemci'den şüphelenmiştim. Ayrıca bir adam daha aklıma geliyordu ama ismini hatırlayamıyordum. Neredeyse insan nüfusunun yarısında olan bir şeyi hatırlayamama durumunda krize girme durumu bende de olduğu için ısrarla bir kaç kişiye hatırlamaya çalıştığım adamı tarif edip medet umdum. Ama kimseyle aynı dilde konuşmuyorduk. Sonunda geçenlerde klibini gördüğüm şarkı hem merakımı giderdi hem de biraz canımı sıktı. Merakımı giderdi çünkü Ümit Sayın söylüyormuş şarkıyı, canımı sıktı çünkü tahmin edilebileceği gibi o günleri hatırlattığı için değil şarkının temposunun, akorlarının, melodisinin Simply Red'den araklandığı yetmiyormuş gibi bir de bu araklığı tüm dünyaya yaymak istermiş gibi klibini de Stars gibi çekmiş olmalarıydı. Daha fazla üstünde durmadım şarkının. Sıkıldım yine, yeniden...

Nanik Atak Konseri

2006-03-14T16:50:00.000+02:00

Dün işe gelirken Üsküdar'da benimle aynı yerde askerlik yapan iki tane elemanı gördüm uzaktan. Hiç uğraşmadım ne selam ne sabahla. Sevmediğimden değil de uğraşamıcam onlarla. Bi saat çavuşum ne yapıyon ne ediyon muhabbeti edecekler sabahın köründe. Nasıl anlatayım onlara monoton bir hayat yaşadığımı, yaşamak istediğim hayatın bu olmadığını ama bütün bunlara rağmen nasıl bir hayat yaşamak istediğimi de bilmediğimi...Neyse motora kıvrak hareketlerle binerek onlarında beni görmemiş olduklarını varsayarak işime gitmek üzere yoluma koyuldum uykulu gözlerle.

Motorda aklıma askerdeyken dinlediğim müzikler geldi ve o günlerin zorluğunu bir kez daha yaşadım. Bizim ordaki komutanlar birer iyilik meleği olduğu için koğuşa dev hoparlörler koymaya izin vermişlerdi. Sabah saat 5:30 da uyanmamız için son ses müzik çaldırıyorlardı. Konulan bu kolonlar en adi markaya sahip olduğu için yüksek ses açılınca sonsuz bir cızırtı ve vibrasyonu da beraberinde getiriyordu. Ama beni bu konuyla ilgili olarak şok eden kolonlardan ve ortamdan ziyade çalan müziklerdi. Yurdum insanları ile sabah Ferdi Tayfur vb müzikler eşliğinde uyandırılmayı beklerken, en son çıkan disco parçaları ile uyandım 5 ay boyunca. Bu disco parçalarında bağırarak ve şarkı sözleri hakkında en ufak bir tahmini olmayan asker arkadaşlarımla beraber uyanmak benim için çok ama çok acı veriyordu. Aslında dışarıda bir yerde böyle bir görüntü dünyanın en komik ve keyifli şeyi olabilirdi ama bulunduğum yer ve özgürlük denen yegane değerli varlıktan yoksun olmam nedeniyle bunlar hiç de komik gelmiyordu.

Suratıma 10 cm mesafeden başta bütün sülalem olmak üzere bana küfreden ve beni bu şekilde eğitme amacı güden komutanlarım ve binbir türlü zorluğunun yanında çok güzel günlerdi diyeceğimi sanan varsa yanılıyor :) Her saniyesi için hayatımdan ve kişiliğimden çok büyük şeyler kaybettiğimi düşündüğüm bir dönemdi.

Nanik Atak' ın sitesinin bir iki gün için gelmemesi nedeniyle google da bir search yaptım ve ben askere giderken siteye koydukları asker resmimi gördüm. Hakikaten bir resim insanın içinde bulunduğu durumu bu kadar güzel özetleyebilir. Resmin büyük hali gelmediği için kopyalayamadığım resmi buraya da koyamadım dolayısıyla. Nanik Atak’dan ayrılmam
nedeniyle orada da bulamadım resmimi. Bu arada çok sayın ve efendi bir grup olan Nanik Atak, Neakhora Cafe Yeniköyde akustik bir konser veriyor. Bende gidip izlemeyi düşünüyorum açıkçası ama gitmesen daha iyi olur diyor içimden bir ses :) Kesinlikle keyifli olacağından eminim. Biraz Nanik Atak hakkında konuşmak istiyorum. Böyle bir grubun Türkiye'de
daha önce bu formatta güzel müzik yaptığını görmedim. Her biri eski Hard-Rock çı olan 4 arkadaşın oluşturduğu Nanik Atak zamanında çok şiddetli ve sert müzik dinleyen insanların yaşlarının da ilerlemesi ve müziğe olan hakimiyetlerinin artması ile ne kadar güzel müzik yapılabileceğinin bir örneği. Uygar'ın bin kere akor değiştiren ama şaşırtıcı bir şekilde akıcı ve derli toplu olan kendine has parçaları, tolga ve bugi'nin düzenlemelere olan ve Uygar'ı tamamlayan katkıları ve back vokalleri, özellikle Font'un derin armoni bilgisi ile yoğurulan parçalar gerçekten Rock müziğe yeni bir soluk getirecek cinsten. Umarım istediklere yerlere gelirler. Şu anda Türkiye'de kendine özgü Rock Müzik yapan ender gruplardan biri. Siteye koydukları zor koşullarda ve kısıtlı imkanlarla yapılan kayıtlara bakarak yorum yapmayın derim. Herşeyi yerli yerinde bir grup Nanik Atak.

Bu arada Nanik Atak'ın website'sinde gezerken yapılan yorumlardan birinde Gür Akad adını gördüm ve çok şaşırdım. Şaşırmamın nedeni ismi değil yazdığı yorumdu. Kendisini çok yukarda görüyor ki sadece "çok çalışmanız lazım" yorumu ile yetinmiş. O kadar büyük ve kompleksiz bir insan olsaydı (bence) oraya bir kaç motive edici cümle içinde arkadaşlar bana kalırsa bu iş için biraz mesai harcamalısınız felan tadında birşeyler yazabilirdi. Neyse bende kendisi eleştirmek istedim. Shaft'da dinledim bir kaç kere BB King'den Thrill is Gone'ı Kramer (yoksa Charvel miydi? ) gibi sert bir gitar ve bir o kadar sert distortionla çalan bir insanın o parçayı katlettiğini düşünüyorum. Onun dışında Toto coverı yapmaya çalışıp pek de başarılı olamadığını gördüm grubunun. Ama bunların dışında sert şarkıları çalmak konusunda iyi olduğunu söylemekten de kaçamayacağım.

Bana Plan Deme!

2006-03-13T17:42:00.000+02:00

Bir saçma sapan doğumgününü daha geride bıraktık. Aslında planda shaft'a gitmek vardı ama benim üşengeçliğimden bu plan da
suya düştü. Gerçi aksilikler peşimi bırakmadı doğumgünümde. Önce bozulmuş olan elektrik süpürgesini tamir ettirmek için
herbiri birbirinden amatör olan elektrik-elektronikçilerle sonu olmayan kısır muhabbetler yaşadım. Hasanpaşa,Acıbadem
civarında ki bütün elektrikçilerle konuştum. Neyse fazla bahsetmicem sıkıldım çünkü. Yaptırdık işte bi şekilde makinayı.
İçine 20 YTL sıkışmış. Ondan sonra da ADSL de sorun çıktı evde. Acil bir mail atmam gerekiyordu onu da atamadım bir türlü.
Neyse ablamlara gidip onlardan atmayı planladım. Onlara giderken yolda bir güzel ıslandık. Bir saatte onlarda uğraştık maili
atmak için sonunda attık. Deli gibi acıktım. Yemek söylemeye karar verdik ama bir türlü ne söyleyeceğimize karar veremedik. En son benim gözlerim
kararmak üzereyken "tamam pizza söyleyin" dediğimi hatırlıyorum. Çok renkli geçen doğumgünümü daha da renklendirmek için
ablamların aldığı 4 DVD den birini seçip film izlemeyi planladık. Ama DVD lerin hepsinin biribirinden sorunlu olması bizi bu
etkinlikten de uzaklaştırdı. Son olarak ablamın bari sinemaya gidelim çok sönük geçiyor doğumgünün demesiyle kendimizi
nautilus da bulduk. Jim Carrey'in Dick ve Jane isimli filmine gittik, güldük, eğlendik. Çerez gibi bi filmdi afedersiniz. Sinemadan çıkınca lobi de beklerken Lenny Kravitz "Stand By My Woman" çalıyordu. Bu kadar sönük geçen gecenin finalinde Lenny
dinlemek gerçekten şaşırtıcı ve bi o kadar güzeldi.
Lenny Kravitz in albümleri her zaman için başucu albümü olmuştur benim için. CD playera bir kere koydum mu aynı albümü
sıkılmadan sonsuza dek dinleyebilirim. İşin ilginç yanlarından biri de herifin çoğu albümünde gitar, bass, piyano vs
enstrümanların çoğunun kendisinin çalması. Adam da bizim gibi davulcu ve klavyeci bulamadı herhalde uzun süre sonra da
"abicim sizin çalcağınız kadar ben de çalarım" dedi olaya girişti. Düzenlemeleri ayrı bir alem Lenny'nin. Back vocal'leri çok
çeşitli melodilerle süslerken altyapı oldukça zengin tutuyor. İzlediğim konser DVD'lerine dayanarak canlı performansının da
inanılmaz olduğunu söyleyebilirim. Bana kalırsa en bana albümü "Are You Gonna Go My Way" dir. Dinlemedeyseniz alın edinin
dinleyin. Albüme ismini veren parçanın (bu cümleyi hep kullanmak istemişimdir) dışında Believe, Heaven Help, Black Girl gibi
benim için ayrı bir yeri olan şarkılarda bu albümde yer alır.
Bir ara barda çaldığım zamanlarda "5" albümünden "it's your life"ı çalmıştık. Çalması bu kadar zevkli olan çok az parça vardır.

Çalmaktan zevk aldığım 5 parçayı da yazdım aşağıya buyrun okuyun :)

1- SRV - Superstitous (umarım böyle yazılıyordur)
2- Peter Gabriel - Sledgehammer
3- Lenny Kravitz - it's your life
4- Toto - Georgy Porgy
5- Kool & The Gang - Get Down on it

Oldu olacak çalmaktan nefret ettiğim 5 parçayı da yazayım tam olsun
1- Guns N Roses - Knockin' On A Heavens....
2- Smokie - Alice
3- REM - Losing My Religion
4- Ben E King - Stand By Me
5- Hendrix - Hey Joe

Yazdıklarımı okuyunca iki şey farkettim. Birincisi daldan dala atlayarak yazdığım. ikincisi ise yazının içinde 2000 kere
felan plan kelimesini kullanmış olduğum.

Madem ki planı bu kadar kullandım o zaman çalmayı planladığım 5 parçayı da yazayım tam olsun anasını satayım.
1- Michael Jackson - Liberian Girl
2- ABBA - Dancing Queen
3- Seal - Crazy
4- America - Sister Golden Hair
5- Paul Gilbert - I am Satan

Bu arada Pazar günü kalkıp Font'a gitmeye üşendim. Bu akşam gidip ANTALYA isimli parçamızın bass larını çalıp yalandan
vokallerini yapmayı düşünüyorum. Bakalım yapabilecek miyim?

Hep eskileri dinliyorum :(

2006-03-10T17:49:00.000+02:00

Toto'nun yeni albümünün şarkıları bir bir elime düşmeye başladı. Steve Lukather'a attığım maile "organizatörler yüzünden" şeklinde cevap vermişti. İstanbul'a gelmemelerinin nedeni buymuş. Madem siz istanbul'a gelmiyorsunuz o zaman ben sizin yanınıza gelirim dememi bekledi herhalde Luke. Hiç de onu yapmaya niyetim yok gelin burda açıkhava da efendi gibi Rosanna çalın bende kendimden geçeyim. Neyse onlar Türkiye'ye gelene kadar bende netten indireceğim albümlerini. Zaten orjinalini almak için gezmediğim yer kalmadı, henüz hiç bir yere gelmemiş albüm. Kim dinlesin bu ülke de Toto'yu :) Toto argoda popo demek zaten bizde.
Albümün hepsi elime geçince adam gibi bir albüm kritiği yazacam. Gerçi bize mi kalmış bu adamları eleştirmek. Neyse işte bu arada "Let it Go" diye bir parça var ki tam bir Toto klasiği. Ama yeni aldıkları klavyeci lead vocalleri yapmış benim kulağıma biraz yabancı geldi. Ben bu şarkının sound ına uygun olarak Joe Williams ı istedim utanmazca. Gelmiş geçmiş en iyi rock vokalistlerinden biri olan bu adam ama bir türlü hakettiği üne kavuşamadı. Belki de kendisi bu kadar ünü istememiştir?Luke bir ara Bobby Kimball'ın uyuşturu problemi nedeniyle gruptan uzaklaşması sırasında Mr. Big vokalisti Eric Martin'i gruba vokalist olarak önermiş. Ancak rahmetli J.Porcaro -yanılmıyorsam- Joe Williams'ı seçmiştir. Grubun abisi olarak onun dediği olmuş tabiki. Zaten Eric Martin'inde olduğu bir Toto'yu bünyem kaldırmazdı.
Eric Martin den bahsederken aklıma neşeli ve sonsuz bir gitarist olan Paul Gilbert geldi. Acoustic Samurai albumunde bir Dancing Queen coverı var ki mutlaka dinlenmeli. Web sitesini de gezmek eğlenmek için yeterli olacaktır. Sitesini kendisi yapıyor, çocukluk yılları, 80li yıllarda ki moda anlayışı vb konularda kendisiyle zekice dalga geçiyor. Bir ara gidip bakmak lazım. Ben canım sıkıldıkça yeni bir şeyler var mı diye girip bakıyorum sitesine.
Yarın shafta gidecez doğum günüm vesilesiyle. Bir terslik olmazsa "B Planı"nı dinlicez. Ardından da "Acil Servis" var. Kafa götürürse ikisini de dinler eve öyle geliriz. Ama hiç de o modda değilim artık yarın belli olur ne olacağı.
Çok sıkılıyorum hep aynı şeyleri dinlemekten ancak yeni şeylere de tahammül edemiyorum. Herhalde yaşlanmak böyle bir şey. Yenilerden bir parça Maroon5 -funky gitarların hatırına- birazcık da Starsailor'a katlanabiliyorum. Hep böyle oluyor ama 2 parça dinledikten sonra hemen eskilerden bi şeyler koyup playliste öyle takılıyorum.

Bostancı da Maç İzledik

2006-03-09T15:15:00.000+02:00

Murat Font denen çok yakın şahane arkadaşımın kendisinden beklenmeyen bir gayret göstererek bir etkinlik düzenleme misyonunu üstlenmesi ve bostancı ya maçtan 1 saat önce gidip bize yer kapması sayesinde Fenerbahçe-Galatasaray maçını güzelce izledik. Maç ile ilgili uzun uzadıya bir yorum yapamıcam ama kısaca Fenerbahçe'nin oyun stili nedeniyle bir deplasman galibiyeti aldığını düşünüyorum. Neyse işte yine yenildik Fener'e. Önümüzde ki maçlara bakacağız :)

Bu arada Bir Kez Daha isimli parçamızı söylemeyi başarmıştım. Onu dinledim tekrar ofiste ve aslında bir şey başarmadığım gerçeğiyle yüzleştim.

Ps: Fasıl için koyduğum resim hayvanlar gibi büyük olmuş ama uğraşıp küçültemeyecek kadar üşengeçim.

Şopar'ım Bağırırım

2006-03-07T12:02:00.000+02:00

Hafta sonu mart ayının bir dünya arkadaşım ve benim için doğum günü dolu
olduğunu farkettim ve bu gerçekle yüzleşmeyi başaramadan "bu hafta sonu bir
yerlere gidelim be abi" şeklinde hitaplara maruz kaldım. Sonuç olarak
cumartesi gecesi nevizade de SANAT isimli bir yerin fasıl kısmına gittik.
Fasıl olayından hoşlanmama rağmen çingenelerin avaz avaz bağırıp şarkı
söylediklerini sanmaları ve para koparmadan tependen gitmemeleri yüzünden pek
de eğlendiğimi söyleyemeyeceğim. Arkadaşlarımla bir aradayım ama böyle
takıntılı bir adam olduğum için eğlenemiyorum işte. Freddie Mercury'nin
wembley konserinde ağzından çıkan tükürük için "adam nasıl konsantre olmuş,
nasıl içten söylüyor" şeklinde bir yorum yaparken, şopar kemancının beyaz
ceket, siyah gömlek kırmızı kravattan oluşan sahne kostümü içerisinde şarkı
söylerken ağzından çıkan tükürükler beni sinirlendiriyor. Bu arada mekanda ki
hatunlara pis pis bakan sonra birbirlerine kaş göz işareti yapan klarnetçi
ile darbukatör arkadaşımız da beni bir hayli gerdi. Böyle bir gece yaşadık
işte bolca şarap ıvır zıvır meze bok büsür yedik gece boyunca. Ertesi gün
Font'a gittim. Şu ana kadar 4 parçamızı tamamen kaydetmeyi başardık ama
söyleme olayına gelince fıs çıkıyoruz. Neyse ben kafayı kırdım son olarak ben
dedim bu şarkıları söylicem dedim.(Söylicem yazarak bundan sonra Türkçeye
dikkat etmeyeceğimi ima ediyorum). Bob Dylan ve Duman'ın solistinin şarkı
söylediği bir dünya da bende şarkı söylerim dedim. Tabi ki sonrasında
mort'ladık. Şarkı söylemek sadece sözleri müziğe uygun bir şekilde ahenk
içinde söylemekten çok fazlasıymış. Telafuz ve kelimenin anlamını veren bir
vurguyla söylemek gerçekten bir sanatmış. Bu sözleri söylerek dünyadaki bütün
vokalistler bu işi beceriyor felan dediğimi sanmayalım. Çok az vokalist
hakikaten bu duyguyu veriyor. Mesela bu satırları yazarken SEAL dinliyorum.
Adam gerçekten hem söylüyor hem yaşıyor. Neyse ben 4 şarkıyı da söylemek için
gittiğim evden sadece bir tanesini copy/paste'in inanılmaz başarısı sayesinde
bir tanesini söylemeyi başararak çıktım. Gerçi şöyle bir durumda var. Ben
şarkıları B PLANI'nın biricik vokalisti sevgili arkadaşımız Göksenin'in
söylemesi için idareten söylemeye kalktım. Neyse şöyle bir gerçekle yüzleştik
sonunda; Font'la ben şarkılar için back vokal yapmaktan öteye gidemeyecek
birer zavallıyız :)
Neyse TOTO'nun yeni albümü çıktı bu arada. Hala edinemedim delirmek üzereyim.
Bulabildiğim tek şarkı David Paich'in hindistan'dayken yazdığı Falling in
Between. Tabi domestik melodilerimizden bıkmış bir insan olarak doğu
ezgilerine tahammülü olmayan benim için büyük bir hayal kırıklığı. Tabi ki
sound her zamanki gibi inanılmaz. Neyse albüm elime geçince, albüm hakkında
ki görüşlerimi vakit bulursam buraya yazarım.

Edit: Arkadaşlardan fasılda çektiğimiz fotoğraflar geldi. Bütün fotoları koyayım siteye dedim ama hepsinde alkolün de etkisiyle en adi çıkmışız. Bir tane ekledim ama bünyede alkol olduğu her haliyle belli.

10 dakika sonra do'da buluşuruz!

2006-02-23T10:32:00.000+02:00

Evet gittik gördük sonunda Alain Caron abimizle Frank Gambale yakışıklısını. Adamlar engin denizlere yelken açmış bir şekilde sıkılma, utanma nedir bilmeden hayasızca çalıyorlar. Otmara Ruiz denen piyanist hepsinden fena çıktı ama. Biz en çok piyanist abimizi tuttuk. Genel olarak konserin konsepti dağılıp toplanma üzerine kuruluydu. Türk olmanın verdiği cesaret ve caz'ı takip edecek donanıma sahip olmamanın verdiği eziklikle arkada her türlü saygısız geyiği çevirdik. Adamlar şarkıya giriyorlar tonu belirliyorlar. Ondan sonra sanıyorum çaktırmadan Frank Gambale abimiz Alain Caron'la piyaniste "arkadaşlar ton C(do) 10 dakika sonra do'da buluşuruz" deyip kendi yoluna gidiyor. Tabi diğerlerinin de ondan farkı yok onlarda kendi yollarında geziyorlar.
Neyse 10 dakika sonra içlerinden biri buluşma yerine geldiğinde diğerleri olmazsa bir o kadar daha gezmeye çıkıyorlar. Arka sıralarda yaptığımız geyikte bu tema üzerineydi. Onlar adına yaptığımız diyaloglardan bazıları aşağıda;

F.G = Arkadaşlar 10 dakika sonra do, do diyez civarında buluşalım
O.R = Abi siz gidin ben birazdan gelicem
A.C = Abi ben geldim nerdesiniz?
O.R = La'dayım 2 dakikaya geliyorum
F.G = Si'deyim yarım ses var,geldim sayılır.

Frank Gambale bir yerde size Alain Caron'un yazdığı bir şarkı çalacaz dedi. Kendi şarkılarından hiç bir farkı yoktu ya da biz yetersiz kaldık farkı anlamakta :) Sondan bir önceki parça da Otramo Ruiz'in Living Pictures parçasıydı. Arada CD standında albüm imzalayıp fotoğraf çektirdiler. Şahane gıcır adamlar izlenimini verdiler bize...
Şaka bir yana çok iyi akustik jazz, fusion tadında bir konserdi bir yerden sonra takip edemediğimiz kaotik melodiler ve ardı arkası kesilmeyen modülasyon ıvır zıvırdan sonra ÖSS den çıkmış çocuklar gibi salak bir şekilde salondan çıktık. Taksim'e doğru yürürken aklımızda dıdıdıdıdıt dıdıdıt dıdıt dıt dıt dıt şeklinde ki riffler ve Frank Gambale'in annesinin ölümünü bile karmaşık duygular, karmaşık akorlarla anlatmasıydı. Kadıncağız anlamayabilir diye olacak ki bir kaç bildiğimiz akor bastı biz de sevindik.
Salon bunun gibi etkinliklerde hep olduğu gibi yine yarı yarıya doluydu. Daha çok sayıda müzikle uğraşan insanın gelmesini beklerken Eylem Pelit, Sertab Erener ve saçları iyice dökmüş olduğu gözümüzden kaçmayan Demir Demirkan gibi müzisyenler gözümüze çarpan isimlerdi.

PS: Salonda görevli kızların bütün gün böyle etkinlikler içinde olmasından dolayı Font'un cahilce yaptığı yakıştırma beni gülme krizine soktu.
"Abi bu kızlar var ya! Sanat, sanat! 2 dakika muhabbet edemezsin"

Frank Gambale İstanbul'da

2006-02-22T11:26:00.000+02:00

Beşiktaş ta bulduğum konser DVD’si satan dükkandan bahsetmiştim. O gün ve takip eden günler her iş çıkışı uğradım ama dükkan hep kapalıydı. Vitrininde yanlış hatırlamıyorsam Led Zeppelin afişi var. Camdan içeri kasabın vitrinine bakan kedi misali bakıp sümüğümü çekiyorum her gün. Niye açmıyorlar dükkanı onu anlamış değilim? Neyse işte DVD leri almak kısmet olmadı bir türlü.

Bu arada bugün iş çıkışı Font’la buluşup Cemal Reşit Rey’de Natural High turnesi kapsamında Türkiye’ye gelen Frank Gambale adlı arkadaşımızı dinlemeye gidecez. Frank Gambale Font’a hitap etse de ben asıl basçı Alain Caron için gidiyorum. Albüm tanıtım turu kapsamında ilk durak İstanbul’muş. Umarım hoş süprizlerle dolu güzel bir akşam olur.

Sıkı grup Nanik Atak

2006-02-16T15:34:00.000+02:00

Bu blog işinin benim için çok zor bir şey olduğuna karar verdim artık. Zırt pırt girip yeni bir şeyler yazmak çok zahmetli geliyor bana. Ama insan yazdıkça rahatlıyor valla. Neyse en son canım arkadaşım Font'la evde yaptığımız şarkıların vokallerini söylemem için laptop'a dünyanın en adi mikrofonunu aldım ve bir kaç deneme yapmaya karar verdim. Ama değişen bir şey yoktu hala benim sesim eğitimsiz ve tutarsız çıkıyor. Neyse şarkıları söylemesi için bir kaç arkadaşımızı ikna ettik. Onlar bu işle ilgilenecekler. Şimdilik vaziyet bu şekilde. Bu arada Pazar günü Font'a gidecektim çok sayın arkadaşlarım Pazar günü Nanik Atak'ın kaydını yapacakları için bu haftayı bay geçicez. Neyse bari adam gibi kayıt yapsalarda artık onların albümünü dinleme şansına erişsek. Taşoda prodüksiyon ile bayağı sıkı fıkı oldular artık bunun üstüne bir albüm yakışır bence. Harmonika soloları harika bu grubun tavsiye ederim. (http://www.nanikatak.com/)
Beşiktaşta bir Konser DVD'cisi buldum. Sadece konser DVD'si satıyor. Dün iş çıkışı gittim ama dükkan kapalıydı. Bugün tekrar gideceğim ve eğer açıksa kendimi kaybedip 7-8 DVD almayı planlıyorum. İnşallah açıktır dükkan. Anlamıyorum şu kıytırık dünya da sevinecek tek bir şeyimiz var ona da her zaman ulaşamıyoruz. Geçen gün uğradığımda dükkanın raflarını yeni diziyorlardı ve James Taylor var mı? soruma var ama kimbilir nerde? diye cevap verdiler. Keşke o gün üstlerine gidip alsaydım DVD'yi. Neyse bugün gidecem ve uzun zamandır almak istediğim DVD leri oradan edineceğim. Almayı düşündüğüm DVD'leri yazdım aşağıya, belki merak edip alanlar olur diye.

James Taylor
John Fogerty
Asia
Eagles
Toto
Steely Dan
Prince
vs

Bakalım hangileri var orada?

Haftasonu kendimi dinledim biraz

2006-02-13T15:08:00.000+02:00

Hafta sonu arkadaşım Murat Font'a gittim.(Yazının bundan sonrasında kendisinden Font diye bahsedilecektir). Font'la beraber yaptığımız şarkıları cubase ile kaydetme projesine giriştik. 10 tanesini felan kaydettikten sonra internette yayınlamayı felan düşünüyoruz. Tabi bu arada vokallerinin notalarını yazarak noterden şarkı sözleri ile birlikte şarkıları üzerimize almamız lazım ki en pis kısımlarından biri bu. Neyse işte iki hafta önce "Bir Kez Daha" ve "Standart Adam" isimli iki şarkının kayıt işlemlerini bitirmiştik. Tabi bunu Font'un hafta içi bu şarkılar için davul partisyonlarını yazmış olmasına borçluyuz. Bu işten 2 hafta içinde sıkılmış olacak ki Font bana bu hafta davul yazma işini öğretmeye kalkıştı. Bu eğitim başladıktan 2 saat sonra benim kafam davul yazarken davul oldu ve sesi yakından da uzaktan da hoş gelmedi.

Bu haftaki buluşmamızda "Hayırsız" isimli şarkıyı kaydetme çabalarımızın içinde Font şarkıya bir bridge yerleştirdi ve dolayısıyla bu bridge beraberinde iki satır daha söz yazma gereği doğurdu. Ancak zar zor yazılmış 2 kıta söz kısmına bir de bridge ayarlamak pek kolay olmadı. Ama sonsuz geyik arkadaşım Font önderliğinde buraya yazdığımız bridge nedeniyle şarkı “Hayırsız” iken “Beni Sen Verem Ettin” konseptine dönüverdi ve şarkının adı ve nakaratı da “aşkım beni sen verem ettin” oluverdi.
Ailesinin biricik ve şahane oğulları olarak onlarla birlikte kalan Font’un sayesinde ev ahalisi de bizim gürültümüze katlanmak zorunda kalıyor. Neyse bir şekilde davullarını yazdık şarkının. Ancak bir kaç yere senkop ve zillerin ve atakların serpiştirilmesi yine Font’a kaldı.

Aslında bu proje beraberinde çok önemli bir problem doğurdu. Bu şarkıları iyi kötü besteledik. İyi kötü klavyesini,bass’ını, gitarlarını ve davullarını çalıyor veya yazıyoruz ama ikimizde bir şarkının toplamda 35 saniye olan back vokallerinden fazla bir deneyimimiz olmadığı için şarkı söyleme işini beceremiyoruz. Bu şarkıları birinin söylemesi lazım...Ben niyetleniyorum hatta bazen olaya giriyoruz bile, ama nakarata bile ulaşmayı başaramadan kayıt işleminden vazgeçiyoruz. Bilmiyorum bu işin sonu ne olacak? Nanik Atak ile birlikte çalışırken bir ara İzmir’li bir bayan vokalist bulmuştuk ama sonra İzmir’e geri döndü. Onun dışında Font’un yakın arkadaşı Göksenin var ama onun da söylemesi için şarkıların transpoze olması felan gerekebilir. Bilmiyorum bu iş nereye varacak? En sonunda ben dellenip söyleyeceğim. Gerçi piyasa da detone bir şekilde şarkı söyleyen hatta bu şekilde 4-5 albüm yapan şimdi de ıvır zıvır mankenlerin albümlerine prodüktörlük yapan şarkıcılar var. Ben neden öyle olmayayım değil mi?

Neyse işte bu kadar gazın üstüne gitarı elime alıp şarkıları söylemeye çalıştım ve kaydettim. Sonra kendimi dinledim ve gitarı bir kenara atıp bu şarkıları kime söyleteceğimi ciddi ciddi düşünmeye başladım.

America'yla beraber eğreti duruyoruz.

2006-02-10T17:26:00.000+02:00

Sabah işe gelirken tıka basa, cama yapışık olarak bindiğim otobüste America isimli grubu dinliyordum. O sırada insanların birbirlerine bakışlarına, davranışlarına odaklandım. Sabahın körü olmasına rağmen insanlar birbirleriyle kavga etmek, tartışmak için gereken enerjiyi bulabiliyorlardı. Bunların dışında sıraya girmesini bilmeyen, birbirlerine saygı göstermeyip sonra başkasından saygı bekleyen insanların bir arada bu şekilde yaşamasının bile büyük bir başarı olduğunu düşünürken kulağımda "America-Sister Golden Hair" in back vokallerinin kusursuzluğunu yakaladım. Gerçi sesler inanılmaz doğru ve kusursuz değildi, kayıt da öyle ama o amatör ruhla yapılmış fakat profesyonel olarak hesaplanarak her saniyesi üzerine kafa yorulmuş back vokaller beni kendimden aldı. Ardından Ventura Highway'i dinledim ve mutlu oldum sabah sabah.
Arada çalan şarkılar silik kalmış hatırlamıyorum. Ama Üsküdar'dan motora bindiğimde kulağımda "Joe Lynn Turner-nothings changed" çalıyordu. Bir kez daha anladım ki dünya üzerindeki en iyi vokalistlerden bir tanesi o. David Coverdale ve Eric Martin'in yeri de benim için ayrı :)

Ne yaptın Bryan Adams :)

2006-02-09T16:30:00.000+02:00

Sevdiğim müzisyenlerden biriyle başlayayım dedim müzik üzerine düşüncelerimi paylaşmak için.Hafta sonu Acıbadem'den Fenerbahçe sahile oradanda Moda üzerinden Bahariye'ye olan yayan gezintimde Bryan Adams'ın son albümünü dinledim.(Ben son olarak bunu biliyorum). Çıkalı bayağı zaman oldu sanıyorum. Neyse Bryan Adams rock tarihinin en güzel şarkılarından biri olan Run to You'ya imza atmış ve bunun dışında Day Like Today albümüne kadar çizgisini korumuş-ne demekse?- bence mükemmel bir müzisyen.Room Service albümüne gelince şöyle bir kaç yorumum olacak. Her şarkı birbirine benziyor ilk etapta bir kaç kez dinledikten sonra ayırt edilebiliyorlar. Open Road isimli şarkı diğerlerinden biraz önde olmasına rağmen o bile vasatı aşamıyor. Peki Bryan Adams neden böyle bir albüm çıkardı? Ve neden böyle sönük bir albümü çok önemli bir müzisyen olan çok yakın arkadaşı rahmetli M.Kamen a adadı. Ne biliyim ben? Vallahi akıl sır erdiremiyorum. Bütün şarkıların nakaratlarında Spice Girls'deki kızlardan biri çıkıp "baby when you're gone" diye girecek gibi geliyor. Biraz klasik bir yaklaşım olacak belki ama bana da öyle geliyor dürüst olmak gerekirse.Acaba Türk olduğum ve herşeyi eleştirmeyi sevdiğim için mi bende bu düşünce tarzına sahibim? Ayaküstü müzik sohbetlerinde söylenen "abi,adam dünyanın albümünü yapmış artık sıkılmış bu işlerden,doyuma ulaşmış" sözlerine katılmamak için kendimi zorluyorum ama bende aynen öyle düşünüyorum. Bryan Adams albüm çıkarmış olmak için çıkarmış belli bir marka oluşunu kullanarak para kazanmaya devam ediyor. Ben olsam bende aynısını yapardım gerçi.
Herşeye rağmen Bryan Adams muhteşem sesi nedeniyle ne söylerse söylesin kendisini dinlettirmeyi başarıyor. Ancak bu işi yapacaksan bari "day like today" deki gibi biraz daha özenle yapsaydın. Neyse Bryan Adams'ın bu albümü kenara konup bir gün bulaşık felan yıkarken dinlenmek üzere diğer cd'lerin yanına koyulmaktan kaçamıyor.

hayat ve muzik

2006-02-08T17:54:00.000+02:00

Yusuf İslam'ında bir blog yaratırken yapacağı gibi bismillah diyerek başladım bu işe.

Müzik ve Hayat üzerine kendi kendime çene çalacağım bir alan olmasını düşünüyorum. Her türlü yoruma ve öneriye açığım. Herkese iyi müzik dolu günler :)